Wir stehen im Zilt magazine / We staan in Zilt Magazine

https://issuu.com/ziltmagazine/docs/zilt119/110

Union Island/Tobago Cays/Mayreau/Canouan/Bequia

Die Aufregung an Bord ist foermlich zu spueren. Die Damen an Bord sind ganz aufgeregt. Niklas kommt wieder an Bord hier auf Union Island. Leider wissen wir nicht genau wie spaet die Faehre einlaufen wird. Das Einzige was wir wissen, ist, dass Niklas um 12:00 Uhr mittags aus Saint Vincente abfaehrt. Fuer eine Fahrt von 30 Seemeilen mit einer Faehre erwarten wir die Ankunft am fruehen Nachmittag. Um 21:00 Uhr ist  immer noch keine Faehre eingelaufen und unser System (AIS) laesst auch kein groesseres Boot sehen. Die Unruhe steigt. Wird Niklas doch erst am 11.02. ankommen? Elmar trinkt noch sein Bierchen an Deck. Auf einmal sieht er einen Suchscheinwerfer in der Ferne. Es ist jedoch keine Faehre sondern ein Containerschiff mit u.a. Kuehen an Bord. Elmar faehrt doch mal zum Dock. Und ja, ein Weisser steigt von Bord...unser Niklas!!! Niklas hat die erste Moeglichkeit aus Saint Vincente genutzt, um nach Union Island zu kommen. Die Freude ist riesig. Es dauert noch Stunden bis wir endlich zu Bett gehen. Es gibt viel zu erzaehlen.

Wir bleiben noch 2 Tage hier bevor wir  zum naechsten Hoehepunkt dieser Reise aufbrechen, Tobago Cays. Und was wir hier zu sehen bekommen, kann man echt als Paradies bezeichnen, kristallklares Wasser, Schildkroeten neben unserem Boot und traumhafte Straende. Wir treffen hier wieder unsere Freunde von Zig Zag, Traumtaenzer, Sailaway und Thats Life. Niklas hat am 14.02. Geburtstag und wir feiern diesen Tag ganz entspannt mit allen Segelfreunden am karibischen Strand mit einem herrlichen Mittagessen. Die Abhaengigkeit gutes Internet zu haben, ist in diesen Momenten besonders spuerbar. Keinen Kontakt zur Aussenwelt zu haben, ist nicht immer leicht. Wir haetten euch gerne dabei gehabt!  Wir geniessen die naechsten Tage...wir schnorcheln jeden Tag mit den Schildkroeten und trinken einen herrlichen Cocktail am Strand bei Sonnenuntergang. Elmar sorgt mit der Harpune fuer herrlich frisches  Abendessen...er hat seine Tagesaufgabe gefunden :-).

Der Wind zieht an und wir verlassen dieses Paradies fuer einen kurzen Toern nach Mayreau. Diese kleine Insel ist vor allem bekannt fuer seinen tollen Ausblick auf die Tobago Cays. Wir unternehmen eine kleine Wanderung auf den hoechsten Punkt der Insel, 280 m hoch und sind beeindruckt von der fantastischen Aussicht. Auf unserem Rueckweg zum Boot lernen wir die Besatzung von zwei niederlaendische Boten mit Kindern , Lady Nathalie und Myth, kennen. Wir tauschen unsere Erfahrung der letzten Monate und gute Tipps aus und die Kinder spielen gleich zusammen am Strand. Viel ist auf der Insel nicht zu beleben und daher verlassen wir am 16.02. diese Insel nach einer Nacht schon wieder.

Unser naechstes Ziel ist Canaouan. Wir liegen hier vor Anker mit Thats Life, Sailaway und Traumtaenzer. Den Tag beenden wir mit mehreren Rumpunschs beim Strand. Lupita darf die Nacht bei den Traumtaenzern verbringen. Uns gefaellt diese kleine Insel ganz gut und wir erkunden am naechsten Tag mit allen die andere Seite per Fuss. Dort soll uns ein toller Strand erwarten. Jedoch finden wir ihn nicht. Wen wir suchen ist Elmar! Der versucht einen Weg im dichten Gestruepp fuer uns zu finden. Jedoch ist er nach einer halben Stunde immer noch nicht zueruck. Die Unruhe steigt und die ersten Suchtruppen machen sich los. Die Sonne brennt unerbitterlich. Nach 45 min kommt Elmar in aller Ruhe aus einer ganz anderen Richtung geschlendert. Die Erleichterung darueber ist jedem anzusehen. Wir gehen doch mal wieder auf die uns bekannte Seite der Insel und nehmen einen Umtrunk.

Am 19.02. wollen wir mit insgesamt 4 Boten nach Bequia. 20 Seemeilen liegen bei herrlichem Segelwetter vor uns. Und was bietet sich mehr an als eine kleine Regatta zu organisieren. Auf der September Blue ist alles im Zeichen dieses Wettkampfes. Holland gegen Belgien und Deutschland. Wir kommen gut ueber die Startlinie und verlassen als erste die Bucht von Charlestown. Der Kapitaen gibt Niklas und Diana ununterbrochen Kommados was zu tun ist, Segel fester anziehen, Taue locker lassen...Es ist ein spannendes Finale. Wir fuehren 17 Meilen und beim kreuzen kommt Traumtaenzer verdammt nah. Es wird doch nicht wieder so ein typisch deutsches Finale werden...in der letzten Minute verlieren? Aber unser hollaendischer Kapitaen gibt alles. Wir gewinnen ganz knapp und und die Freude ist gross hier auf der September Blue. Wir liegen in Bequia in der Bucht von Port Elizabeth. Wir bummeln am Nachmittag noch ein wenig durch das kleine Staedtchen und goennen uns ein leckeres Abendessen in einem lokalen Restaurant. Die naechsten Tage verbringen wir hier ganz entspannt mit Schule, Yoga unter Palmenbaeumen und schwimmen. Unser naechstes Ziel ist Saint Vincente.

Union Island/Tobago Cays/Mayreau/Canouan/Bequia

De vreugde aan boord is groot, de dames zijn merkbaar gespannen. Niklas komt weer aan boord hier op Union Island. Helaas weten we alleen niet hoe laat de ferry precies zal aankomen. Het enige wat we weten is dat Niklas rond een uurtje of twaalf 's middags Saint Vincente verlaat. Voor een trip van 30 zeemijlen verwachten we de aankomsttijd rond de middag. Om negen uur 's avonds is nog steeds geen boot binnengekomen en wij zien ook via ons systeem (AIS) geen boot op komst. Elmar drinkt nog een laatste biertje aan dek. Op eens ziet hij grote schijnwerpers in de verte. Alleen is het geen ferry, maar een containerschip met o.a. koeien erop. We willen het toch weten en Elmar vertrekt met de dinghy naar de steiger. En ja hoor...een witte gast komt van boord...onze Niklas! Niklas heeft de eerst mogelijke gelegenheid gepakt om naar Union Island te komen, alleen wel op een vrachtschip.  De vreugde is groot. Het duurt uren voordat we naar bed gaan. Wij hebben elkaar veel te vertellen.

We blijven nog twee dagen hier voordat we ons klaar maken voor een bijzonder hoogtepunt van deze reis, Tobago Cays. En wat we te zien krijgen kan je echt paradijs noemen, kristalhelder water, schildpaden en roggen om de boot en witte stranden. Wij zien hier weer onze vrienden van Zig Zag, Traumtaenzer, Sailaway en Thats Life. Niklas is jarig op 14 februari en deze dag vieren we met alle zeilmaatjes op een caraibisch strand met een heerlijke lunch. De afhankelijkheid van internet is op zulke momenten echter aanwezig. Geen contact met de buitenwereld is niet altijd makkelijk. We hadden graag iedereen bij de verjaardag gehad! Wij genieten de volgende dagen...elke dag gaan we met de schildpaden snorkelen en drinken een verfrissende coktail tijdens de zonondergang.  Elmar zorgt voor vers avondeten met zijn harpoen...hij heeft zijn dagtaak gevonden :-).

De wind trekt aan en wij verlaten little paradise voor een korte reis naar Mayreau. Dit kleine eiland is bekend om het fantastische uitzicht over de Tobago Cays. Wij maken ook een wandeling naar de top van 280m en zijn onder de indruk van het uitzicht. Op onze weg terug naar de boot ontmoeten we nog twee nederlandse boten met kinderen, Lady Nathalie en Myth. We wisselen ons indrukken van de afgelopen maanden en goede tips uit. De kinderen spelen gelijk samen op het strand. Verder is niet veel te beleven op Mayreau en zo verlaten we het eiland al na een nacht weer.


Ons volgende doel is Canaouan. We liggen hier voor anker met Thats Life, Sailaway en Traumtaenzer. De dag beeindigen we met wat rumpunchs op het strand. Lupita mag op de boot van Traumtaenzer slapen. Ons bevalt het eiland wel en zo wandelen we de volgende dag met z'n allen naar de andere kant. Men zegt dat er een erg mooi strand moet zijn. Alleen vinden we hem niet. Wie we ook moeten zoeken is Elmar! Die is op zoek gegaan naar het paradijselijk strand tussen de bosjes en struiken. Alleen is hij na een half uurtje nog steeds niet terug. Onrust komt op en de eerste zoektroepen maken zich op weg. De zon brandt aan de hemel. Na 45 minuten komt Elmar in alle rust van een hele andere kant aangewandeld. De opluchting hem weer te zien is op ieders gezicht geschreven. Wij gaan toch maar weer op de, bij ons, bekende kant van het eiland en nemen een lekker drankje bij de strandtent.

Op 19 februari willen we met 4 boten naar Bequia. 20 zeemijlen liggen voor ons bij prachtig zeilweer. En wat is er dan mooier om een kleine zeilwedstrijd te organiseren. Op de September Blue staat alles in het teken van deze wedstrijd. Nederland tegen Belgie en Duitsland. Wij komen goed over de startlijn en verlaten de bay van Charlestown als eerste. Niklas en Diana krijgen constant commando's van de kapitein...zeilen strakker, touw losser...het is een spannende finale. Wij staan de eerste 17 zeemijlen voor. Maar bij het overstag gaan komt Traumtaenzer gevaarlijk dicht bij. Zal het weer zo een typisch duits finale worden...en in de laatste minuut verliezen? Nu geen fouten maken. Maar onze nederlandse kapitein geeft alles. Wij winnen op het nippertje en de vreugde is groot. Wij liggen in Bequia in de bay van Port Elizabeth. In de middag wandelen we nog een beetje door het kleine stadje en genieten van een lekker avondeten met Sailaway bij een lokaal restaurant. De volgende dagen gaan echter relaxt...school doen, yoga onder palmbomen en zwemmen. Ons volgende doel is Saint Vincente.

Grenada, Carriacou, Petite Saint Vincente

 Wir werden an unserem Ankerplatz in Prickly Bay wach und riechen frisches Brot. Die Mannschaft von Traumtaenzer verwoehnt uns mit warmen Brot. Das nennt man Segelfreundschaft. Fuer den Einreisestempel fuer Grenada muessen wir nicht weit fahren. Die Behoerde hat ihren Stuetzpunkt direkt im Hafen. Wir erhalten diesen diesmal ohne weitere Komplikationen. Hier ist man schon etwas fortschrittlicher, ein Computer steht zur Verfuegung. Eine weitere Tageaufgabe besteht im Finden eines Geldautomaten. Wieder eine andere Waehrung, diesmal Eastern Caribbean Dollar. Wir geniessen die ersten Tage auf dieser Insel mit unseren Freunden von Sailaway, Traumtaenzer und unseren neuen Bekanntschaften von Zig Zag, That's Life und Scorpio (alles Boote unter deutscher Flagge :-)). Dazu gehoeren u.a. ein ausgebreiteter Grillabend, eine ausgebreitete Yogastunde aller Damen von Bord und abendliche Unterhaltung in der Hafenbar. Unsere Schmutzwaesche lassen wir hier mal waschen. Man goennt sich ja sonst nichts. Jedoch als die Rechnung kommt, ist unser Kapitaen gleich bereit die Waesche in Zukunft selber im Eimer zu waschen. (3,50 Euro pro Kilo) Wir liefern 31 kg!


Um doch noch ein wenig mehr von Grenada kennenzulernen, segeln wir am 02.02. nur 3 Seemeilen weiter, nach Hog Island.  Viele Riffe laden hier zum schnorcheln ein. Am Mittwoch verlassen wir das Boot frueh und entdecken die Insel per Taxi. Ein super netter Taxifahrer bringt uns zusammen mit der Mannschaft von Sailaway und einer daenischen Segelfamilie ins Inland und erzaehlt uns viel ueber Flora und Fauna, Geschichte, Hurrikans und Lebensstil. Bei unserem ersten Stopp am Annandale Wasserfall koennen wir uns herrlich abkuehlen. Lupita wagt selbst einen kuehne Sprung aus 3m Hoehe. Bei einer Muskatnussfabrik erfahren wir, dass aus dieser Nuss auch Marmelade und Sirup hergestellt werden kann. Weiter geht's zur Schokoladenfabrik. Die Kinder freuen sich riesig. Vor allem bei der Verkostung sind sie sehr aufmerksam. Die Erwachsenen kommen beim naechsten Halt auf ihre Kosten, River Antoine Rum Distallery. Eine alte Rumfabrik noch original betrieben und in Familienbesitz. Der Rum mit 75% brennt einem alles weg. Die Traenen steigen uns in die Augen so scharf ist der Geschmack. Wir kaufen eine dieser Koestlichkeiten. Der naechste Besuch darf sich auf dieses Spezialgetraenk freuen. Der Rum wird hier ausschliesslich fuer den Eigenbedarf der Bevoelkerung produziert. Ein informativer und toller Tag geht zu Ende.



Am 04.02. wollen wir weiter Richtung Norden. Ein extra Zwischenstopp in Grenville wird eingelegt...der Kapitaen verlangt nach mehr Wind. Und den bekommen wir auch am naechsten Tag auf unserer Fahrt nach Carriacou. Windstaerke 6-7 blaest uns um die Ohren. Lupita verzieht sich gleich in ihr Bett und schlaeft die naechsten 20 Seemeilen. Wir werden foermlich nach Tyrrel Bay getragen. Ungluecklicherweise rammen wir dieses mal ein Boot beim Versuch zu ankern. Der Wind weht so stark, dass wir uns untereinander nicht verstehen koennen. Es ist aber nichts passiert. Nur unsere Solarplatte ist es ein wenig verbogen.


Am 06.02. nehmen wir ein Sammeltaxi fuer eine Tour nach Hillsborough. Wieviel Personen in so einen kleinen Bus passen, ist schon unglaublich. Die Musik kommt mit voller Lautstaerke aus den Boxen, ueberall wird angehalten wo Passagiere ein- oder aussteigen wollen. Es ist ein echtes Erlebnis und kostet nicht viel (1,00 Euro pro Person.) Auf unserem Rueckweg zum Boot spricht uns ein Fischer an. "Wollt ihr frischen Lobster?" Fuer 5 Euro haben wir ein herrliches Abendessen. Wir grillen das gute Tier und wuerzen ihn mit selbstgemachter Knoblauchbutter. Ein Genuss!!


Am naechsten Tag segeln wir nur  4 Seemeilen weiter nach Sandy Island, anlegen nur an einer Morring erlaubt. Es ist ein Naturschutzgebiet. Herrlicher weisser Sandstrand und viele Riffe erwarten uns. Die Schnorchel sind natuerlich auch wieder dabei und wie tauchen in eine wunderbare Unterwasserwelt ab. Wir verlassen dieses Paradies am Nachmittag um unseren Boot vor Hillsborough zu legen. Waehrend Niklas im Land des Samba's den Karneval erlebt, erleben wir hier den karibischen Fasching. Der Fasching hat auch hier einen grossen Stellenwert. Am 7. und 8. Februar tanzen hier die Puppen. In dieser Nacht ist einschlafen recht schwer. Die Muke ist bis zum Anlegesteiger zu hoeren und der Bass laesst Lampen, Tassen und Teller in den Schraenken vibrieren. Den Montag nutzen wir um die Atmosphaere mal hautnah zu erleben. Ein Faschingsumzug ist angesagt. Vier Tanzgrppen lassen sich zwar schlecht mit dem deutschen Rosenmontag  vergleichen, aber hier wird sicher besser mit dem Popo gewackelt. Die Kinder tanzen ausgelassen mit. Am 9.2. erledigen wir die Behoerdergaenge und die letzten Einkaeufe.



Wir verabschieden uns von Carriacou und segeln weiter nach Petite Saint Vincente. Die Anfahrt ist einfach traumhaft. Blaues Wasser und weisser Sand laden zum baden ein. Wir bleiben hier eine Nacht und segeln am naechsten Tag direkt nach Union Island. Hier kommt unser viertes Besatzungsmitglied endlich wieder an Bord. Die Mannschaft ist wieder komplett!

Grenada, Carriacou, Petite Saint Vincente

Wij worden op onze ankerplaats in Prickley Bay wakker en ruiken vers brood. De bemanning van Traumtaenzer verwent ons met warm brood. Dat noemen we echte zeilmaatjes. Om in te klaren hoeven we deze keer niet ver te lopen. De immigratriedienst heeft zijn kantoor direct bij de haven. Deze keer krijgen we onze stempel zonder problemen. Ze zijn hier meer van deze tijd, er is zelfs een computer aanwezig. Nog een andere dagtaak moeten we voltooien. Wij krijgen weer een andere valuta, de Eastern Caribbean Dollar wordt hier op de volgende eilanden gebruikt . Wij genieten de dagen met onze vrienden van Traumtaenzer, Sailaway en onze nieuwe kennissen van Zig Zag, That's Life en Scorpio (allemaal boten onder Duitse vlag :-)). Wij gaan uitgebreid barbequen, er wordt een uitgebreide yogales met alle dames gevolgd en we vermaken ons aan de bar bij de haven. Onze vieze kleren laten we een keertje wassen. (We geven verder toch niet zo veel geld uit.) Alleen als de kapitein de rekening mag betalen aan een bijzonder onvriendelijke dame is hij meteen bereid de was vanaf nu zelf in een emmer te doen. (3,50 euro per kilo) Wij geven in totaal 31kg af!


Om nog iets anders van Grenada te zien, zeilen we op 02 februari 3 zeemijlen naar Hog Island. Vele riffen nodigen uit om te snorkelen. Op woensdag verlaten we de boot op tijd en ontdekken het eiland per taxi. Een hele vriendelijke taxicauffeur brengt ons samen met de bemanning van de Sailaway en een deense zeilfamilie naar het binnenland. Hij vertelt ons veel over de natuur, geschiedenis, orkanen en hun levensstijl. Tijdens onze eerste stop nemen we een lekker fris bad in een waterval en Lupita durft zelf vanaf 3m hoogte het water in te springen. Bij een muskaatfabriek horen wij dat ze zelf jam en siroop van deze noot maken. Verder rijden we naar een chocoladefabriek. De kinderen vinden dit helemaal geweldig. Vooral het opeten van de proefstukjes vinden ze lekker. De volwassen komen tijdens de volgende stop aan hun trekken, River Antoine Rum Distallery, een oude rumfabriek in familiebezit. De rum van 75% laat echter alles verbranden van binnen. De tranen lopen over ons gezicht zo een scherp smaak zit eraan. Wij kopen ook een fles van deze rum. De volgende visite hier aan boord mag zich al verheugen op deze specialiteit. De rum wordt hier alleen gebrand voor de mensen van het eiland. Een informatieve en gezellige dag loopt ten einde.


Op 4 februari willen we verder richting het noorden op de motor, geen wind.  We maken een extra stop in Grenville...de kapitein wil meer wind. En deze krijgen wij ook de volgende dag tijdens onze reis naar Carriacou. Windkracht 6-7 krijgen we om onze oren. Lupita trekt zich meteen terug naar haar bed en slaapt de volgende 20 zeemijlen. Wij worden echter naar Tyrrel Bay geblazen. Helaas schampen we tijdens onze poging om te ankeren een andere boot. De wind waait zo hard dat we elkaar niet eens meer kunnen verstaan. Er is niets gebeurd. Alleen ons zonnepaneel is een klein beetje verbogen.

Op 6 februari nemen we een busje voor een uitstappje naar Hillsborough. Hoe veel mensen in zo een klein busje passen is ongelooflijk. De muziek komt met volle volume uit de boxen, overal wordt gestopt waar passagiers in en uit willen stappen. Een hele belevennis en kost niet veel (1 euro per persoon). Op weg naar de boot spreekt ons een visser aan..."Willen jullie een verse kreeft?" Voor Euro 5 hebben we een zalig avondeten. Wij barbequen het prachtige diertje en kruiden deze met vers gemaakte knoflokboter. Een genot!



De volgende dag zeilen we naar Sandy Island, 4 zeemijlen verderop. Wij moeten aan een mooring liggen. Het eiland is een natuurreservaat. Prachtig witte strand en riffen verwachten ons. De snorkels zijn er uiterraad bij en we duiken onder in een mooie onderwaterwereld. Wij verlaten dit paradijs laat in de middag om de nacht in Hillsborough te liggen. Niklas geniet in het land van de samba de carnaval en wij hier ook, maar dan  in de caraibbean. Op 7 en 8 februari wordt hier uitgebreid feest gevierd. In deze nacht valt het zwaar om in slaap te komen. De keiharde muziek duurt tot in de vroege ochtenduren. Van de bas trillen de lampen, bekers en borden in de kast. Op maandag willen we de sfeer van dichtbij proeven. Een optocht staat op de planning. Vier dansgroepen zijn zeker niet te verglijken met de Duitse Rosenmontag maar ze schudden hier wel lekker met de billen. De kinderen dansen uitgelaten mee. Op 9 februari halen we onze stempel en doen de laatste boodschappen.

Wij nemen afscheid van Carriacou en zeilen verder naar Petite Saint Vincente. De aankomst is fabelachtig. Blauw water en witte strand nodigen uit voor een lekkere afkoeling. Wij blijven hier maar een nacht en zeilen de volgende dag via Petite Martinique naar Union Island.  Ons vierde bemanningslid komt eindelijk weer aan boord. Die Mannschft is weer compleet!

Tobago - Grenada

Um den Ausreisestempel in Scarborough zu bekommen, benötigen wir sage und schreibe 5h. Die Behörden hier bedenken immer wieder etwas neues, um eine extra Gebühr von den Seeleuten zu kassieren. Diesmal sind wir um 11:15 Uhr im Büro und uns wird mitgeteilt, dass wir scheinbar ihre Mittagspause stören. Wir sollen 200 Tobago Dollar extra bezahlen. Unglaublich! Wir bekommen den Stempel in unseren Reisepass. Die Entscheidung diese Insel so schnell wie möglich zu verlassen, fällt uns nach all unseren Erlebnissen hier nicht schwer. Wir holen am 27.01. um 16:00 Uhr den Anker hoch und machen uns auf den Weg nach Grenada, 75 Seemeilen liegen vor uns. Wir erhalten von unseren Freunden vom Boot Traumtänzer, welche bereits in Grenada liegen, die Information, dass wir vorsichtig sein sollen. Piraten haben in der letzten Zeit 2 Segelbote überfallen. Wir fahren also ohne Licht und ohne Signal (AIS) durch die Nacht. Elmar und Diana halten gemeinsam die ganze Nacht Wache. Vier Augen sehen mehr als zwei. Dazu Windstärke 5 - 6 und hohe Wellen verlangen unsere ganze Konzentration. Um 4:00 lassen wir unseren Anker in Prickly Bay zu Wasser und schliessen die Nacht mit einem leckeren Hamburger ab. Jetzt heisst es erst einmal wieder...Einreisestempel abholen.

Om de uitklaringsstempel in Scarborough te krijgen hebben we weer 5 uur nodig. De ambtenaren verzinnen hier ter plekke een nieuwe regel om extra geld van de zeilers te vangen. Deze keer verschijnen we om 11:15 uur op hun kantoor. We krijgen, nadat de papieren ingevuld zijn, de informatie dat ze nu lunchpauze hebben. Zij willen 200 Tobago dollars van ons. Belachelijk! We hadden de stempel in ons paspoort al, weigeren te betalen en verlaten Tobago zonder uitklaringspapieren voor de boot. Het valt ons niet zwaar om dit eiland na alle gebeurtenissen snel te verlaten. Op 27 januari om 16 uur halen we ons anker op en gaan op weg naar Grenada, 75 mijlen liggen voor ons. Van onze vrienden van de Traumtänzer ( zij liggen al op Grenada) krijgen wij te horen dat we voorzichtig moeten doen. In de afgelopen tijd zijn 2 zeilboten van piraten overvallen. Wij zeilen dus zonder licht en signaal (AIS) door de nacht. Elmar en Diana blijven de nacht samen op de uitkijk. Vier ogen zien meer als twee. Bijkomende windkracht 5-6 en hoge golven vragen volle concentratie. Om 4 uur op 28 januari laten we de anker in Prickly Bay zakken en sluiten deze nacht met een lekker hamburgertje af. En nu...weer een stempel halen.

Tobago

Unser Ankerplatz Anse Bateau ist der ideale Standort fuer eine Ueberfahrt nach Little Tobago, eine unbewohnte Insel fuer Vogelliebhaber. Die 1,40 Seemeilen ueberbruecken wir mit unserem Gummiboot. Eine ganz besonders imposante Fahrt erwartet uns...volle Pulle durch die Wellen gegen die Stroemung. Wir schnorcheln und machen eine Wanderung zur anderen Seite der Insel, wo Voegel ihre Nester haben.

Am 20.01. ziehen wir weiter Richtung Parlatuvier Bay. Eine frische Brise weht uns um die Ohren. Delfine lenken uns von der sehr rauhen See ab. Zwischen Pointes Rock und Saint Giles Islands erschrecken wir uns fuerchterlich. Der Alarm auf unserem Tiefenmesser geht los...2,40m! Wir schrammen einen kleinen Felsen. Der Schreck sitzt uns in den Knochen. Elmar ueberprueft, ob die Pumpe Wasser aus dem Boot
pumpt...zum Glueck nicht. Bei der naechstmoeglichen Gelegenheit taucht Elmar und ueberprueft die Unterseite. Gluecklicherweise haben wir nur ein paar Kratzer am Kiel und Ruder.

Die Bucht von Parlatuvier Bay ist leider ueberhaupt nicht geeignet fuer Segelboote.
Der Wind und die Wellen schlagen mit einer Gewalt in die Bucht ein, dass eine ruhige Nacht fuer uns unmoeglich ist. Wir ziehen also direkt weiter nach Englishman's Bay. Am 21.01. lassen wir also den Anker in dieser kleine Bucht zu Wasser. Papageie kreischen uns in die Ohren. Und auch Pelikane schwirren wieder um das Boot. Wir packen unsere Schnorchel und geniessen von einer farbenpraechtigen Unterwasserwelt. Grosse Fischschwaerme und tropische Fischsorten tauchen vor uns auf. Nach einer Nacht verlassen wir diese Bucht schon wieder. Der Wind zieht an und die Wellen lassen unsere September Blue und die Mannschaft nicht zur Ruhe kommen.

Wir fahren nach Castara Bay. Nachdem das Boot festliegt, wollen wir wieder einmal an Land. Wir haben jedoch nicht mit solchen Wellenbrechern gerechnet. Diana springt als erste aus dem Gummiboot und versucht an Land zu schwimmen. Mit einem extra Schleudergang unter Wasser beginnt dieser Landgang fuer sie mehr als unerfreulich. Lupita und Elmar kommen sicher an Land. Wir erkunden das kleine Dorf und wandern zu einem kleinen Wasserfall in dem wir uns herrlich erfrischen. Die Dunkelheit bricht an. Wir muessen zurueck zum Boot. Die Mannschaft von Sailaway probiert als erstes mit ihrem Gummiboot die hohen Wellen zu bezwingen. Der erste Versuch scheitert...das Boot kippt um und alle vier liegen im Wasser. Mauro und Luna haben zum Glueck Schwimmwesten an. Die Kinder sind sehr gestresst. Wie kommen wir wieder auf unsere Segelboote? Es ist eine grosse Herausforderung...wir bekommen Hilfe von lokalen Fischern. Sie kommen so weit wie moeglich an Land. Lupita wird durch einen starken Mann unter die Arme genommen und in ein Fischerboot gehoben.
Diana schafft es alleine. Der Fischer bringt uns zur September Blue, Elmar erreicht das Boot mit dem Gummiboot. Dieses Abenteuer wird noch lange auf der September Blue besprochen. Wir sind heil froh wieder sicher an Bord zu sein.


Unter Begleitung von Delfinen segeln wir am 23.01. weiter nach Plymouth. Auch hier sind wir die einzigen Segelboote die vor Anker liegen. Der Ankerplatz ist nicht ideal. Wir verlassen diesen Ort nach einer Nacht und segeln nach Milford Bay. Hier bleiben wir bis zum 27.01. Wir gehen schwimmen, gehen einkaufen und bereiten uns auf unseren naechsten Trip nach Grenada vor. Lupita erledigt wichtige Schularbeiten, der Cito-Test wird abgenommen. Sie ist mit dem Ergebnis sehr zufrieden. Wir hoffen, dass ihre Lehrerin auch zufrieden sein wird. Die Ergebnisse werden zur Kontrolle nach Holland geschickt.

Tobago

Onze ankerplaats in Anse Bateau is het ideale startpunt voor een overtocht van 1,4 mijl naar Little Tobago, een onbewoond eiland voor vogelliefhebbers. Dit tourtje leggen we af met onze rubberboot. Het wordt een redlijk spannend overtochtje waarbij de 3,3 PK voluit moet om ons tegen de stroming en wind aan de overkant te brengen. We snorkelen en maken een wandeling naar de ander kant van het eiland, waar vogels hun nesten hebben.

Op 20 januari varenb we verder richting Parlatuvier Bay. Een lekekr windje waait ons om de oren. Dolfijnen leiden ons van een redlijk onrustige zee af. Tussen Pointed Rock en Saint Giles Islands schrikken we even behoorlijk. Vanaf 50 meter diepte loopt de diepte ineens naar 30 meter, naar 20 meter, het diepte alarm gaat af en we raken een rots. We schrikken behoorlijk. Elmar kijkt gelijk of de automatische waterpomp aanslaat, die water uit de boot pompt in geval van een lekkage. Gelukkig is dat niet het geval. We zeilen verder en eenmaal voor anker bekijkt Elmar de onderkant. Slechts een paar krassen aan kiel en roer.

De baai van Parlatuvier is niet echt geschikt voor zeilboten. De wind en de golven komen met geweld de baai binnen en maakt een rustige nacht vrijwel onmogelijk. Daarom varen we na direct na de lunch naar de volgende baai, English Man's Bay. Op 21 januari laten we daar ons anker zakken. Papagaaien vliegen ons om de oren en Pelikanen vliegen af en aan. We pakken onze snorkeluitrusting en genieten van de kleurrijke onderwaterwereld. Grote scholen vissen en tropische korraalvissen omringen ons. Na een nacht verlaten we deze baai weer. De wind trekt aan en de golven laten onze September Blue en de crew niet met rust.

We varen naar Castara Bay. Nadat het anker vast zit in de bodem, willen we we weer eens het land op om de stad te bezoeken. We hadden alleen niet met zulke hoge brekende golven gerekend. hoe gaan we dit doen? Diana springt als eerste uit de rubberboot om het laatste stukje te zwemmen. Met een extra rondje in de wasmachine (brekende golven) bereikt ze veilig het land. Lupita en Elmar komen droog met de rubberboot aan land. We lopen door het kleine dorp en wandelen naar een waterval waar we heerlijk zwemmen. Het begint langzamerhand donker te worden en we moeten terug naar de boot. De crew van Sailaway probeert als eerste met de rubberboot door de branding te gaan. De eerste poging mislukt....de boot slaat om en ze liggen alle vier in het water. Mauro en Luna hebben gelukkig zwemvesten aan. De kinderen worden een beetje paniekerig. Hoe komen we terug bij onze boot? Het is een grote uitdaging... Lokale vissers schieten ons te hulp. Ze komen met hun boot zo ver mogelijk bij land. Lupita wordt door een grote sterke man de vissersboot op gedragen en Diana redt het alleen. De vissers brengen de dames naar September Blue. Elmar trotseert de branding en komt met de rubberboot veilig aan. Dit avontuur wordt nog wel even nabesproken aan boord. We zijn blij dat we weer terug aan boord zijn.



Onder begeleiding van dolfijnen (ja, alweer!) zeilen we 23 januari verder naar Plymouth. Ook hier zijn we de enigste zeilboten die op anker liggen. De ankerplaats is niet ideaal. Na een bezoekje aan het dorp en een redelijke nachtrust verlaten we de baai en zeilen naar Milford Bay. Hier blijven we tot 27 januari. We zwemmen, doen inkopen, slaan diesel in (a 25 cent per liter:-)) en bereiden onze overtocht naar Grenada voor. Lupita rond belangrijke schoolzaken af, de CITO toets wordt afgenomen. Ze is tevreden met de resultaten. We hopen dat Juf Hanneke ook tevreden zal zijn. De resultaten worden naar Nederland verstuurd.

Ankunft / Aankomst Tobago

Trotz weniger Segel sehen wir am 17.01. bereits um 4:00 Uhr morgens die Lichter von Tobago.
Wir muessen also noch einige Stunden vor der Kueste warten, bevor wir in die Bucht von Anse Bateau, ein kleines idyllische Fleckchen, wo Pelikane zum Tiefflug ansetzen um Fische zu fangen, fahren koennen. Die Anfahrt zwischen Klippen und Riffen Waere im Dunkeln zu gefaehrlich.
Gegen 6:30 Uhr faerbt sich der Himmel und die ersten Sonnenstrahlen oeffnen uns den Blick auf eine wunderschoene gruene Insel.


Wir haben es wieder einmal geschafft. Unerwartet taucht ein Schwarm Delfine vor unserem Bug auf. Alle Muedigkeit ist vergessen. Mit einer Tasse Kaffee geniessen von diesem herrlichen Anblick.
Am Sonntag verkennen wir ein wenig unseren neuen Ankerplatz. Die Schnorkel werden zum ersten Mal getestet. Farbenfrohe Fische schwimmen in Sichtweite.


Am 18.01. muessen wir zum Zoll. Ein Taxi bringt uns in die naechtste Stadt, Charlotteville. Es dauert wieder einmal mehr als 3 Stunden bevor alle Papiere geregelt sind. Ein Tipp fuer andere Segler; Gib als Ankunftsuhrzeit die Zeit an, in der das Buero auch offiziell geoeffnet ist. Wir tragen 7:10 Uhr in das Anmeldeformular und bezahlen fuer unsere Ehrlichkeit eine Strafe von 40$. Das Buero oeffnet naemlich erst um 8:00 Uhr. :-(


Zum Glueck haben wir noch extra Dollar bei uns. Der Geldautomat in dieser Stadt akzeptiert naemlich nur lokale Geldkarten. Diese Insel hat schon ein ganz besonderes System fuer seine Bootstouristen. Wir werden noch in den Sueden der Insel segeln. Dort muessen wir erneut zum Zoll in Scarborough um uns in diesem Gebiet zu melden fuer Einreise- und Ausreisestempel.
Unglaubliche Buerokratie fuer eine Insel von 40 km Laenge.
Das ist also kein schoener Beginn. Die Leute sind hier freundlich, aber sehr zurueckhaltend. Wir sind verwoehnt von Gastfreundlichkeit der Menschen in Suriname.

Aankomst Tobago

Ondanks het minderen van de zeilen zien we 17 januari om 4 uur s'ochtends al de lichten van Tobago.
We moeten dus nog wat dobberen voordat we de baai Anse Bateau Bay, een idyllisch plekje met pelikanen die duiken om vis te vangen, kunnen invaren. In het donker tussen rotsen en riffen varen, is te gevaarlijk.
Tegen 6:30 zien we de hemel verkleuren en de eerste zonnenstralen geven ons een blik op een prachtig groen eiland.

We hebben het weer gehaald. Onverwacht duikt een groep dolfijnen voor de boeg op. De vermoeidheid is snel vergeten. We genieten met een kopje koffie van deze prachtige dieren.Op zondag verkennen we onze ankerplek. De snorkels worden weer voor het eerst getest. Kleurrijke visjes kijken nieuwsgierig naar ons.

18 januari moeten we inklaren. Een taxi brengt ons naar de dichtsbijzijnde immigratiedienst in Charlotteville. Het duurt weer langer dan 3 uur voordat alle papieren zijn geregeld. Een tip voor andere zeilers; geef als aankomsttijd de tijd aan wanneer het buro ook officieel open is anders kost het je 40 US dollar extra. Wij zetten 7:10 uur op het formulier en moesten een boete van 40$ voor onze eerlijkheid betalen. Het buro opent namelijk pas om 8:00 uur. :-(


Gelukkig hebben we extra dollars bij ons. De pinautomaat in deze stad accepteert namelijk alleen lokale bankpassen. Dit eiland heeft een heel bijzonder systeem voor de mensen die met de boot komen. We willen ook nog naar het zuiden van Tobago. Hiervoor moeten we weer naar de immigatiedienst in Scarborough om in dat distric in te klaren. Een ongelofelijke bureaurocratie voor een eiland van 40 km lengte.
Geen bijzonder goed begin dus. De mensen zijn vriendelijk, maar erg terughoudend. Wij zijn te veel verwend door de gastvrije mensen in Suriname. 

 

4. Tag / dag 4 Suriname - Tobago

Der heutige Tag hat wieder etwas Ruhe an Bord gebracht. Der Wind war sehr gut und wir haben 150 Meilen geschafft. Aber leider doch nicht genug, um bereits am dritten Tag abends in
Tobago ankommen zu koennen. Uns fehlten die letzten 40 Meilen. Diese muessen wir jetzt mit reduzierten Segeln in noch einer extra Nacht ablegen. Die Ankunft in Tobago planen wir fuer morgen frueh 7:00 Uhr. Zu viele Klippen und Riffe machen die Anfahrt im Dunkeln unmoeglich. Einen besonderen Gluecksmoment gab es heute...wir haben wieder einen schoenen 74 cm lange Mahi Mahi an der Angel gehabt. Ein herrliches Abendessen!

Vandaag is de rust terug gekomen aan boord. De wind was heel goed en we hebben dan ook 150 mijlen in de afgelopen 24 afgelegd. Alleen was het niet genoeg om al de derde dag in de avond in Tobago aan te komen. We misten 40 mijlen. Deze moeten we nu met minder zeilen op in een extra nacht nog varen. Te vele riffen en rotsen laten een aankomst in het donker niet toe. We plannen de anker morgen ochtend 7 uur te kunnen laten zakken. Een bijzonder geluksmoment was er nog vandaag...we hadden een mooie 74 cm lange Mahi Mahi aan de haak. Heerlijk avondeten!