September Blue staat stil

Lieve Ria,

September Blue ligt er stilletjes bij. We mogen dan wel ver weg zijn, maar onze gedachten waren de laatste tijd vaak bij u. Als wij aan u denken dan denken wij aan een "granny" voor iedereen.

Als we bij u thuis waren dan voelden we ons altijd thuis. Weliswaar geen familie,  maar toch voelde het wel zo en nog steeds.

Altijd stond u voor ons klaar. In het bijzonder toen wij vanuit Duitsland naar Nederland verhuisden.

Bedankt voor alle mooie momenten die we samen hebben mogen delen.

Rust zacht lieve "granny" Ria...

Saint Lucia/Martinique/Dominica

Wir planen unsere Weiterreise nach Martinique fuer Samstag 12. Maerz. Erst muessen wir hier auf Saint Lucia vorlaeufig Abschied von unseren Freunden von Sailaway nehmen. Sie haben fuer die naechsten Monate einen anderen Zeitplan. Wir wollen jedoch schnell nach Martinique. Dort warten unsere Freunde von Swede Dreams und wir bekommen Besuch aus Holland. Wir starten also gegen Mittag fuer unseren Trip von 33 Seemeilen nach Fort-de-France. Es ist wieder Zeit den Angelwettkampf zu verfolgen. Alle Materialien werden auf Vordermann gebracht. Doch weder der Haken von Elmar noch der Haken von Niklas ist schmackhaft genug fuer einen Fisch. Es seht also noch 1:0 fuer den Kapitaen. Wir erreichen  die Hauptstadt von Martinique recht zuegig und die franzoesische Fahne weht auf dem Berg. Wir erreichen europaeisches Grundgebied mitten in der Karibik. Den Abend verbringen wir mit unseren Freunden auf der Swede Dreams. Wir haben uns in Cameret sur Mer in Frankreich kennengelernt und viele gemeinsame Stunden bis Baionas verbracht. Die Mannschaft von diesem schwedischen Boot  auf der anderen Seite des Ozeans wieder zu sehen, ist jedem eine wahre Freude.

Als wir am naechsten Tag in den ersten Supermarkt seit Monaten mit europaeischen Produkten gehen, wissen wir nicht, wo wir als erstes schauen muessen und was wir eigentlich kaufen wollen. Ihr koennt euch wahrscheinlich nicht vorstellen, mit welch komischen Gefuehl wir durch die Gaenge laufen. Wir sind in den letzten Monaten nicht verhungert und haben uns es mit frischem Fisch kulinair gut gehen lassen, aber die Fuelle an Produkten, welche uns hier angeboten werden, ist eine Wohltat. Endlich mal wieder ein Stueckchen Wurst fuer einen normalen Preis, Camenbert haben wir schon lange nicht mehr gegessen und ein Jogurt zum Fruehstueck ist der wahre Genuss. Wir schlagen also voll zu und die Wasserlinie am Boot versinkt wieder im Meer :-)


Zur Abwechslung fuer diese recht grosse Stadt segeln wir 3 Seemeilen in eine bekannte Schnorchelbucht, Anse Noire. Die Ruhe und die Zeit mit unseren Freunden hier tut uns gut. Eine Klippe faellt Elmar besonders ins Auge. Das Abenteuer ruft und ein Absprung aus 10m Hoehe sollte doch moeglich sein. Wir sehen das Einheimische den Sprung auch wagen und somit ist voellig klar, dass Elmar es nicht lassen kann, auch zu springen. Wir schnorcheln und die Maenner versuchen wieder einmal Fische in Vielzahl aus dem Wasser zu holen, jedoch ohne Erfolg. Einige kleine Lobster werden gefangen, aber es lohnt sich nicht hierfuer den Grill anzuschmeissen.


Wir muessen zurueck nach Fort-de-France um unseren Gast fuer die naechten 10 Tage abzuholen. Opa Theo nimmt sich die Muehe uns hier zu besuchen. Bevor wir ihn am 20. Maerz am Flughafen abholen, muss erst noch ein Mietwagen geregelt werden. An einem Samstag ein Auto auf einer karibischen Insel zu mieten und dann noch der Hauptstadt erweist sich doch schwieriger als wir dachten. Wir benoetigen einen halben Tag um ueberhaupt jemanden zu finden, der ein Auto vermietet.Aber letztendlich treffen wir einen Einheimischen, der uns sein eigenes Auto fuer einen guten Preis zur Verfuegung stellt.  Bevor wir Theo am Sonntagabend abholen, erkunden wir noch ein wenig die Insel. Wir fahren nach Saint Anne und treffen hier noch einmal unsere deutschen Freunde von That's Life. Auch von ihnen muessen wir Abschied nehmen. Susanne und Thomas werden wieder Richtung Sueden fahren und dort ihre Reise fortsetzen. Wir besuchen noch ein Mahnmal der Sklavenzeit bevor wir Theo mit einer Verspaetung von 4h endlich auf Martinique begruessen koennen. Eine super willkommene Abwechslung! Wir sind etwas muede von all den vielen Eindruecken und die Luft ist ein wenig raus. Mit Theo an Bord kommt wieder frischer Wind an Bord der September Blue und die Stimmung steigt wieder. Lupita will Opa ihr Wissen und Koennen hier an Bord zeigen. Und so wird Theo gleich darauf hingewiesen, dass er waehrend des Duschens nicht so viel Wasser verbrauchen darf :-0  und den Deckel vom Klo zumachen muss. Opa muss auch gleich ein Diktat abnehmen - 0 Fehler. Theo ist stolz auf sein Enkelkind. Wir geniessen Lupita ihre Begeisterung und muessen viel ueber ihre Kommentare lachen.


Am naechsten Morgen besuchen wir den Wasserfall von Saut-Gendarme. Die Fahrt dorthin fuehrt uns durch kleine Doerfer und durch dichten Regenwald. Wir nehmen ein erfrischendes Bad im Wasserfall. Theo ist das Wasser zu kalt. Er schaut vom Rand zu. Beim Ausparken des Auto bleibt die Stossstange an der Bordsteinkante haengen. Diese liegt jetzt auf Halbmast vorm Auto. Wir muessen schon ein wenig darueber lachen, dass uns dies passiert. Aber es ist ein altes Auto mit vielen Kratzern und Beschaedigungen und die Stange war auch bereits mit einer extra Schraube am Fahrgestell angeschraubt. Und so kann unser handwerklich begabter Kapitaen den Schaden wieder reparieren oder besser gesagt, die Stange auf ihren Platz mit einer weiteren Schraube festmachen. Am Abend sind wir zu einer kleinen Geburtstagsfeier auf der Swede Dreams eingeladen. Luna feiert ihren 7. Geburtstag.


Am 22.03. verlassen wir Fort-de-France. Theo sein erster Segeltrip. Bei guten Segelbedingungen meistert er die 15 Seemeilen hervorragend. Wir liegen hier mit Swede Dreams, Traumtaenzer und Chara vor Anker. Peter und Leni von der Chara sehen wir hier  nach Monaten endlich wieder. Es ist immer wieder eine Freude die Mannschaften von anderen Boten wiederzusehen und die Erlebnisse der Reise auszutauschen.


Der richtigen Feuertaufe muss Theo sich am 24. Maerz unterziehen. Bei Windstaerke 6-7 legen wir 40 Seemeilen von Fort-de-France nach Rosseau auf Dominica in 5h ab. Das ist echt super schnell. Theo meistert es hervorragend und geniesst von diesem Segeltrip. In den naechsten Tagen werden wir die Insel ein wenig erkunden und schon bald wieder Richtung Guadelalope aufbrechen.

Saint Lucia/Martinique/Dominica

We planen het vervolg van onze reis na Martinique voor 12 maart. Maar eerst moeten we hier op Saint Lucia voorlopig afscheid nemen van onze vrienden van Sailaway. Zij hebben voor de komende maanden een andere planning dan wij. Wij willen door naar Martinique, want daar wachten onze vrienden van Swede Dreams en wij krijgen visite uit Nederland. Wij vertrekken dus tegen de middag voor onze trip van 33 zeemijlen naar Fort-de-France. De weersomstandigheden laten het toe om de viswedstrijd te vervolgen. Het hele materiaal wordt klaar gestoomd voor deze competitie. Maar noch de haak van Elmar noch die van Niklas is smakelijk gnoeg voor de vissen. Dus het is nog steeds 1:0 voor de kapitein. Wij bereiken de hoofdstad van Martinique vrij spoedig en de franse vlag zien we al in de verte waaien op de berg. We bereiken europees grondgebied midden in de caraibean. Die avond zitten we met onze vrienden op de Swede Dreams. Wij hebben elkaar in Camaret sur Mer in Frankrijk leren kennen en vele uren samen tot Baiona in Spanje verbracht. De bemanning van de zwedse boot aan de andere kant de oceaan weer te zien is voor iedereen een groot vreugde.

Als we de volgende dag voor het eerst weer in een supermarkt met europese producten staan, weten we echt niet waar we als eerst moeten kijken en wat we ook alweer wilden kopen.  Jullie kunnen het je misschien niet voorstellen met welk raar gevoel wij door de gangpaden lopen. Wij zijn zeker niet uitgehongerd de laatste maanden en wij hebben het met vers vis culinair goed gehad maar dit assortiment aan producten is echt een verwennerij. Wij slaan toe en de waterlijn van de boot verdwijnt weer in de zee :-).

Voor de afwisseling zeilen wij uit de grote stad 3 zeemijlen verder in een bekende snorkelbaai, Anse Noire. De rust en de tijd met onze zweedse vrienden doet ons goed.  Een rotswand valt Elmar in het oog. Het avontuur roept en een sprongetje van 10 meter zou toch mogelijk moeten zijn. Wij zien lokale mensen springen en daarmee is het duidelijk dat Elmar het ook niet kan laten om te springen. Wij snorkelen en de mannen proberen weer een groot aantal aan vissen binnen te halen maar zonder succes. Alleen de vangst van een paar kleine lobsters laat zien dat ze de hele dag op pad waren, maar de barbeque steken we er niet voor aan.


Wij moeten terug naar Fort-de-France om onze gast voor de volgende 10 dagen op te halen. Opa Theo neemt de moeite ons hier te bezoeken. Voordat we hem op kunnen halen, moeten we eerst een huurauto regelen. Op een zaterdag een auto huren op een caribisch eiland en dan nog in de hoofdstad gaat toch moeilijker dan we denken. We hebben een halve dag nodig om ueberhaupt iemand te vinden die een auto voor ons heeft. Uiteindelijk vinden we een lokale die ons zijn eigen auto voor een goede prijs aanbiedt.

Voordat we Theo zondagavond op het vliegveld ophalen, verkennen wij nog een beetje het eiland. Wij rijden naar Saint Anne en zien onze vrienden van That's Life. Ook van hun moeten we afscheid nemen want ze reizen verder richting het zuiden. Wij bezoeken nog een monument uit de slaventijd voordat we Theo met een vertraging van 4 uur hier op Martinique mogen begroeten. Het is gezellig om hem aan boord te hebben. Wij zijn een beetje moe van al de indrukken van de afgelopen maanden en deze afwisseling komt op het goede moment. Met Theo aan boord komt weer wat nieuw leven aan boord. Lupita wil Opa meteen laten zien wat ze allemaal weet en kan. En zo wordt Theo er meteen op geattendeerd dat hij niet zo veel water tijdens het douchen moet gebruiken :-0 en de deksel van het toilet dicht moet doen.  Opa moet ook meteen een dictee afnemen - 0 fouten. Theo is trots op zijn kleinkind. Wij genieten van Lupita haar ethousiasme en moeten vaak over haar opmerkingen lachen.


De volgende dag bezoeken we de waterfal van Saut-Gendarme. De rit daar naartoe gaat door kleine dorpjes en regenwoud. Wij nemen een verfrissend bad. Theo vindt het te koud. Hij kijkt lekker van de kant toe. Bij het uitparkeren van de auto blijft de bumper hangen op de stoep. Deze ligt nu half verbogen op straat. Wij moeten er wel een beetje over lachen dat ons dit gebeurt. Maar gelukkig is het al een oude auto met hier en daar wat beschadigingen en de bumper zat al met een extra schroef vast aan het spatbord. En zo kan onze handige kapitein de schade weer repareren of beter gezegd, de bumper weer vastzetten met nog een schroef. De avond verbrengen wij aan bord van Swede Dreams. Luna viert haar 7e verjaardag.

Op 22 maart verlaten we Fort-de-France. Theo gaat voor zijn eerste zeiltripje. Bij goede omstandigheden voldoet hij de volgende 15 zeemijlen met bravour. Wij liggen met Swede Dreams, Traumtaenzer en Chara voor Anker. Peter en Leni van de Chara zien we na maanden weer terug. Het is altijd erg leuk om de bemanning van andere boten weer te zien en de belevenissen uit te wisselen.



De echte vuurdoop voor Theo is geplant voor 24 maart. Met windkracht 6-7 zeilen we de 40 zeemijlen van Fort-de-France na Rosseau op Dominica in ruim 5 uur. Dat is echt super snel. Theo doet het fantastisch en geniet er van. De volgenden dagen zullen we dit eiland een beetje verkennen en al snel weer aan onze reis naar Guadelalope moeten denken.

Bequia/Saint Vincente/Saint Lucia

Bevor wir Bequia Richtung Saint Vincente verlassen, verabredet sich Niklas mit Joerg (Traumtaenzer) und Thomas (That's Life) zum Angeln in der Morgendaemmerung. Wir wollen am Abend mit allen Segelfreunden ( 8 Boote) am Strand frischen Fisch grillen. Die Erwartungen sind also hoch!  Sie werden nur teilweise erfuellt. Die Maenner fangen eine praechtige Goldmakerele. Aber fuer alle reicht das leider nicht. Jeder holt also noch etwas Fleisch aus seinem Vorratsschrank, Salate werden koestlich zubereitet und wir haben einen super netten Abend. Die Kinder sammeln noch fleissig Holz und Niklas, unser Feuerexperte, brennt ein Lagerfeuer an. Waehrend die Maenner mit den Kindern am naechste Morgen   frischen Lobster erobern, nutzen die Damen die Zeit fuer eine Yogastunde unter Palmen. Wir grillen am Abend an Bord und lassen es uns kulinair gut gehen.

Am 25. Februar verlassen wir wieder in Kolonne die Bucht von Port Elizabeth auf Bequia. Wir haben ja schon einige recht unruhige Segeltrips gehabt, aber dieser gehoert sicher zu einem der Heftigsten. Mit normalen Wind, Windstaerke 4, aber hohen Wellen aus allen Richtungen, ziehen wir zum ersten Mal seit langem die Schwimmwesten wieder an. Es sind nur 8 Seemeilen, aber jeder ist ueberglueklich als wir den Anker bei Blue Lagoon zu Wasser lassen. Am naechsten Tag fahren wir wieder mit einem oeffentlichem Bus nach Kingstown. Es ist jedesmal eine Ueberraschung wieviel Menschen in dieses Fahrzeug passen. Wir schaffen einen neuen Rekord, 23 Passagiere. Unglaublich aber super cool! In der Stadt angekommen, erwartet uns eine wahre Menschenmasse. An allen Ecken wird Essen auf der Strasse zubereitet, Obst und Gemuese wird verkauft und selbst Bier getrunken. (Es ist 10 Uhr morgens!) Wir verlassen die hektische Stadt schnell wieder und suchen die Ruhe auf unserer September Blue. Am Nachmittag klettern wir noch den Berg von Young Island hoch. Wir bereiten uns auf unsere Klettertour fuer den naechsten Tag vor. Fuer den 29. Februar haben wir uns naemlich eine neue Herausforderung gestellt. Wir wollen den Vulkan Soufriere hoch krackseln. 1000 Meter Hoehenunterschied muessen wir bezwingen. Der Aufstieg ist super anstrengend. Aber die Aussicht die sich uns auf der Bergspitze eroeffnet, ist einfach atembenehmend. Der Wind weht heftig hier auf dem hoechsten Punkt der Insel und die Temperatur hat stark abgenommen, aber wir nehmen uns die Zeit fuer Fotos und die Aussicht. Einige Quaelchen bleiben uns noch einige Tage erhalten, aber wir haben von diesem Tag echt genossen.

Letzte Einkaeufe werden getaetigt, bevor wir am 2.3. weiter nach Petit Byahaut segeln. Eine kleine idylische Bucht erwartet uns. Nach all den angelaufenen Buchten mit vielen Charterboten ist dies eine echte Ruheoase. Wir hoeren sogar seit langem wieder die Tiere im Wald. Doch dafuer sind wir nicht gekommen. Eine Grotte, Bat Cave, wird in allen Reisefuehrern als das ultimative Schnorchelerlebnis beschrieben. Einen dunklen, schmalen Gang mit Stroemung durchschwimmen ist nichts fuer die Damen. Sie bleiben lieber am Strand. Aber Elmar und Niklas wollen es wagen. Und sie werden mit einem echten Naturphaenomaen belohnt. Schaut euch die Fotos und Videos an und ihr werdet begeistert sein. Niklas zieht sich in seinem Uebermut noch einige dicke Kratzern zu, aber der Schmerz laesst schnell beim Anblick dieser Naturschoenheit nach.


Am 3.3. geht's auf zur naechsten Insel, Saint Lucia. Herrliches Segelwetter fuer die kommenden 43 Seemeilen. Es ist ein wahrer Genuss, mal unter normalen Umstaenden zu segeln. Der Kapitaen wuerde es gerne anders sehen. :-) Ihm kann der Wind nicht hart genug um die Ohren wehen, aber der Rest der Mannschaft sitzt bei Windstaerke 3-4 ganz entspannt am Deck. Wir laufen eine besonders schoene Bucht auf Saint Lucia an, Anse de Pitons. Die beiden Berge erstrecken sich in voller Pracht. Nur leider wird die Idylle zerstoert  mit Boatboys die weit nach draussen kommen, um uns ihre Moorings anzubieten. In dieser Bucht  muessen wir eine Mooring nehmen (54 $ EC). Es ist ein Naturgebiet und ankern ist nicht erlaubt. Wir verlassen nach einer Nacht die Bucht wieder und suchen den naechsten Ankerplatz auf. In Soufriere werden wir beim Einlaufen wieder von einigen unersaettlichen Boatboys verfolgt. Der Kapitaen ist sichtlich genervt. Elmar will ankern und nicht an einer Mooring haengen. Wir finden einen geeigneten Platz und sind bei naeherer Betrachtung die Einzigen die hier vor Anker liegen. Aber der Stress noch nicht vorbei. Jeder erzaehlt etwas anderes. Die Einheimischen probieren vor den Marine Rangers bei den Booten die Gebuehr abzukassieren. Das schiesst hier an Bord vollkommen in die falsche Kehle. Niemandem wird mehr vertraut und als der Ranger dann auch noch zu uns kommt und Geld haben will, schlaegt die Stimmung total um. Wir sollen fuer unseren Ankerplatz und die Nutzung des Naturreservates bezahlen, wieder 54 $ EC pro Nacht. Daher beschliessen wir nicht zu lange hier zu liegen. Die Bucht liegt aber recht guenstig zu einigen  Sehenswuerdigkeiten. Und so besuchen wir an einen Nachmittag den Botanical Garden und den Diamond Wasserfall. Es ist ein recht touristischer Ort (mit europaeischen Eintrittspreisen)und die Wasserbecken mit Mineralien aus den Bergen laden uns hier nicht zum Baden ein. Wir wollen uns jedoch noch einer Verjuengungskur unterziehen und die heilenden Stoffe auf unserer Haut fuehlen. Also wandern wir zu den Piton Wasserfaellen. Ein kleiner Weg durch den Regenwald laesst uns vermuten, dass wir hier noch einen urspruenglichen Wasserfall und Wasserbecken mit wenig Touristen finden werden. Es ist herrlich in dem erwaermten Wasser aus dem Vulkan zu schwimmen und daher bleiben wir, bis unsere Haut verschrumpelt ist.

Am 7.3. verlassen wir recht frueh Soufriere und fahren auf dem Motor bis Anse La Raye. Ein Angelwettkampf zwischen Niklas und Elmar ist im vollen Gange. Die selbst gebastelte Ausruestung wird schnell ueber Bord geschmissen. Kurz vor unserem Ziel zappelt ein Fisch an einer der Leinen. Ein schoener Baracuda hat sich an Elmar seinem Haken festgebissen. 1:0 also fuer Kapitaen und fuer alle ein koestliches Abendessen. (Fuer diejenigen die jetzt denken, dass man Baracuda nicht essen kann...bis Martinique kann dieser Fisch noch gegessen werden. Danach frisst er zuviel Korallfische und kann es fuer den Menschen gefaehrlich werden.)  Wir grillen mit der Mannschaft von Traumtaenzer an Bord. Doch irgendwann kommt Unruhe auf. Wir liegen mit unserem Boot relativ nah am Felsen und die Wellen schlagen ueber das davor liegende Riff. Nicht nur die Ansicht der weissen Gischt, sondern auch die dazugehoerigen Geraeusche wirken sehr beunruhigend. Am Nachmittag hatten wir noch ein glattes Meer und auf einmal schlagen uns die Wellen ohne Wind um die Ohren. Das Boot rollt wie verrueckt. Als die Fischer uns auch noch warnen, dass der Ozean fuer eine besonders unruhige Nacht sorgen wird, ziehen wir den Anker in aller Eile hoch und verlassen die Bucht Richtung Norden. Draussen ist von den Wellen ueberhaupt nichts zu spueren. Uns hat die Natur hier wieder einmal vollkommen ueberrascht. Gegen Mitternacht lassen wir den Anker in Castries zu Wasser und koennen bei spiegelglatter See wunderbar schlafen. Am 8.3. segeln wir noch einmal 5 Meilen nach Rodney Bay. Nach Monaten die Naechte auf dem Ozean verbracht zu haben, liegen wir hier mal ganz entspannt im Hafen. Was fuer eine Wohltat! Wir werden die naechsten Tage in aller Ruhe hier verbringen und dann unsere naechste Insel ins Visier nehmen, Martinique.

Bequia/Saint Vincente/Saint Lucia

Voordat we Bequia in de richting van Saint Vincente verlaten, gaat Niklas samen met Joerg (Traumtaenzer) en Thomas (Thats's Life) in de vroege ochtend vissen op zee. We willen met 8 boten 's avonds nog op het strand bbq-en. De verwachtingen op verse vis zijn hoog! Ze worden alleen deels waar gemaakt. De mannen komen met een prachtige Mahi Mahi terug. Alleen zal dat niet voldoende zijn voor allemaal. Iedereen haalt dus nog wat vlees uit zijn voorraad, heerlijke salade worden klaar gemaakt en wij genieten van een super relaxte avond. De kinderen verzamelen hout en Niklas, onze vuurexpert, steekt een kampvuur aan. De volgende ochtend bemachtigen de mannen 3 verse lobster bij de "fishery" en genieten de dames van een yogales onder de palmen. Wij barbequen deze keer aan boord en laten het ons culinair goed gaan.
 
Op 25 februari verlaten we weer in colone de baai van Port Elizabeth op Bequia. Wij hebben al wat minder prettige zeiltochten achter de rug en deze hoort zeker tot een van de heftigste. Niet veel wind, windkracht 4, maar hoge golven van alle kanten. September Blue krijgt 2 brekers over de boeg te verwerken. Voor het eerst sinds lange tijd trekken we weer onze zwemvesten aan. Het zijn maar 8 zeemijlen maar iedereen is blij als we Blue Lagoon op Saint Vincente bereiken. De volgende ochtend gaan we met openbaar vervoer naar Kingstown. Het is elke keer weer een verrassing hoeveel mensen in een klein busje passen. Wij pakken een nieuw record...23 passagieren. Ongeloofelijk maar wel erg leuk. In de stad aangekomen worden we meteen opgezogen in een massa van mensen. Op elke hoek van de straat wordt eten gemaakt, fruit en groenten verkocht en al bier gedronken. (Het is pas 10 uur 's ochtends.) We verlaten de hectische stad vrij snel weer en zoeken de rust op de September Blue. In de middag klimmen we nog de berg op Young Island op. We bereiden ons alvast voor op ons klimpartijtje de volgende dag. Voor 29 februari hebben we ons een nieuwe uitdaging gesteld. Wij willen de vulkaan Soufriere omhoog. 1000m hoogteverschil staan ons te wachten. De beklimming is vermoeiend maar het uitzicht bij de top is gewoon adembenemend. De wind waait hard hier boven en de temperatuur is sterk afgevallen, maar we nemen de tijd voor foto's en genieten van het prachtige uitzicht. Sommige kleine pijntjes blijven nog een paar dagen, maar we hebben ontzettend genoten van dit uitstapje.

Laatste inkopen worden gedaan voordat we op 2 maart doorgaan naar Petit Byahaut. Een idyllische plek verwacht ons. Na al de baaien die wij hebben bezocht, is dit een fijne plek voor rust. Wij horen zelfs weer een keertje de dieren in het bos. Maar wij zijn hier niet gekomen voor de rust. Een grot, Bat Cave, wordt in verschillenden gidsen aanbevolen als de ultieme snorkelbelevenis. Een donker smal gangetje door te zwemmen is niets voor de dames. Zij blijven liever op het strand. Maar Elmar en Niklas willen het wagen.  En ze worden met een echt natuurphenomeen beloond. Kijk naar de foto's en video's en jullie zullen berijpen hoe bijzonder deze grot is. Niklas is een beetje overmoedig en haalt zich wat flinke schrammen op de rotsen maar de pijn trekt snel weg bij het uitzicht op deze natuurschoonheid.

Op 3 maart vertrekken we naar het volgende eiland, Saint Lucia. Prachtig zeilweer voor de komende 43 zeemijlen. Het zijn eindelijk een keertje normale omstandigheden met windkracht 2-3 en later 4. Alleen de kapitein zou het graag anders willen zien. Hem kan de wind niet hard genoeg om de oren waaien. Maar de rest van de bemanning zit lekker relaxt aan dek. We varen een bijzonder mooie baai aan op Saint Lucia, Anse de Pitons. De twee bergen laten hun volle pracht zien. Alleen wordt dit prachtige moment een beetje verstoord door naderende boatboys die ver naar buiten komen om ons hun moorings aan te bieden. In deze baai moeten we een mooring pakken (54 $EC), omdat het een natuurreservaat is, is ankeren niet toegestaan. Wij verlaten de baai na een nachtje al weer en zoeken naar een geschikte ankerplek. In Soufriere worden we weer van de boatboys achtervolgd. De kapitein wordt er een beetje gek van. Elmar will ankeren en niet aan een onbetrouwbare mooring hangen. Wij vinden een geschikte plek en zien bij naderer inzien dat wij de enigen zijn die op anker liggen. Maar de stress is hiermee niet afgelopen. Iedereen vertelt hier iets anders. De locals proberen het geld voor de mooring te incasseren dat voor de Marine Rangers bedoeld is. Deze manier schiet hier echter volledig in het verkeerde keelgat. Niemand wordt meer vertrouwd en als de ranger ook nog naar ons toe komt en geld wil, terwijl we op anker liggen, slaat de stemming volledig om.  Wij moeten voor het ankeren en het gebruik van het natuurgebied betalen, weer 54 $EC per nacht. Het wordt steeds gekker en zo beslissen we niet heel lang hier te blijven. Maar de plaats ligt gewoon erg gunstig voor verschillende bezienswaardigheden. En zo gaan we een kleine wandeling maken naar de Botanical Garden en de Diamond Waterfall. Het is een toeristische plek  (met europese entreeprijzen) en het zwembad met mineralien uit de bergen nodigt niet echt uit om er in te baden. Om toch een keertje van de helende bronnen te genieten, wandelen we naar de Piton Waterfall. Een klein weggetje door het regenwoud laat al vermoeden dat hier niet veel toeristen komen. Het is heerlijk om in het warme water van de vulkaan te zwemmen en wij blijven er in zitten todat we Oma vingers hebben (Lupita haar taalgebruik :-))


Op 7 maart verlaten we op tijd Soufriere en varen op de motor naar Anse La Raye. Een viswedstrijd tussen Niklas en Elmar is op gang gekomen. De zelf bij elkaar geknutselde vislijnen gaan snel over boord. Net voordat we ons doel bereiken, trilt een lijn. Een prachtige baracuda heeft zich vastgebeten aan Elmar zijn haak. 1:0 voor de kapitein en voor iedereen een heerlijk avondeten. (Ter info...Baracuda kan tot Martinique nog gegeten worden. Pas daarna richting noorden eten ze te veel koraalvissen en wordt het gevaarlijk voor de mens). Wij bbq-en met Traumtaenzer aan boord. Op eens wordt het onrustig. Wij liggen met de boot relatief dicht bij de kant en de golven slaan over het naast ons liggende rif. Niet alleen de witte koppen, maar ook de geluiden van de brekenden golven zijn beangstigend. In de middag hadden we nog een gladde zee en nu laten de golven zonder wind de boot echter aardig heen een weer rollen. Als de vissers ons ook nog komen waarschuwen dat de oceaan voor een onrustige nacht zal zorgen, trekken we het anker omhoog en verlaten de baai vrij snel richting noorden. Buiten zijn helemaal geen golven. De natuur heeft ons weer een keertje volkomen verrast. Rond middernacht laten we het anker in Castries te water en kunnen we heerlijk rustig slapen. Op 8 maart gaan we meteen door naar Rodney Bay. Na al de nachten op anker verbracht te hebben, gunnen we ons een plek in de haven. Wat een fijn gevoel. Iedereen geniet er van en de volgende dagen gaan we rustig ons gangetje met ons volgende doel voor ogen, Martinique.