Alderney, Guernsey, Jersey

Wir  haben doch länger auf Alderney verweilen müssen als ursprünglich geplant. Unsere Entdeckungstour fiel auch förmlich ins Wasser. Es regnete wie aus Kannen. Die Zeit wurde also genutzt, um Wäsche zu waschen und das Boot zu putzen. Lupita unterhielt uns mit einer tollen Tanzshow und so vergehen die Tage schneller als gedacht. Sobald der Wind es zuließ , fuhren wir bei Sonnenschein auf die nächste Kanalinsel, Guernsey. Diese Insel sprach uns mehr an…gemütliche Restaurants, kleine Gassen…der Charme gefiel uns. Da wir hier zum ersten Mal geankert haben, mussten wir mit dem Schlauchboot zum Hafen, um an Land zu kommen. Unser Kapitän hatte Mühe den Motor anzubekommen und was hat er geflucht…die Ursache war glücklicherweise schnell gefunden. Die Zündkerze musste ausgewechselt werden.

Die Mannschaft muss doch auch mal seine Anerkennung dem Mann hier an Bord mit dem höchsten Rang aussprechen. Elmar kann wirklich alles reparieren. Ob es eine kaputte Lampe oder eine Fehlermeldung im Bordcomputer ist…er findet die Lösung. Auch für das Planen der Routen hat er alles im Griff und wird der erwartete Wind, die Strömung genauestens unter die Lupe genommen. Wir können uns auf ihn verlassen!!!

Nach 2 Nächten haben wir unseren Ankerplatz auf Guernsey verlassen und begeben wir uns mit einem Halbwinder (Segel für eine leichte Brise) Richtung Jersey, der dritten Kanalinsel auf unserem Programm. Hier liegen wir jetzt wieder im Hafen und füllen die Akkus von allen Apparaten auf, der Wassertank wird nachgefüllt und frisches Obst und Gemüse wird gekauft. In einem solch großen Hafen wie St Hellier gleicht es einer Nadel im Heuhaufen, aber wir lernen hier die ersten Mitstreiter kennen, welche auch Richtung Karibik fahren. Es ist eine sehr nette norwegische Familie mit 3 Kindern. Und während eines abendlichen Umtrunkes erzählen sie uns, dass sie während der Gay Parade in Amsterdam waren und ihnen vor Staunen der Mund nicht mehr zuging. Wir mussten herzhaft darüber lachen.

Da das Wetter nicht so besonders ist, werden wir diese Insel heute Abend verlassen und uns in mildere Gefilden begeben. Unser nächstes Ziel…Frankreich.

Wij hebben toch iets langer op Alderney moeten blijven dan dat we gepland hadden. Onze ontdekkingstour moesten we ook aflassen omdat het keihard regende.  De tijd hebben we nuttig doorgebracht…de was in de wasmachine, de boot schoon gemaakt. Lupita vermaakte ons met een super dansshow en zo verstrijken de dagen sneller dan je denkt. Zodra de wind het toe liet, maakten we ons op om bij een lekker zonnetje te zeilen richting Guernsey.

Dit eiland beviel ons beter…gemoedelijke restaurants, kleine straatjes…de charme spraak ons aan. Omdat we hier voor het eerst op het anker lagen, moesten we met het rubberbootje naar de haven om aan de kant te komen.  Maar de kapitein had moeite om de motor aan te krijgen en wat heeft hij gevloekt…de oorzaak was gelukkig snel gevonden. De Bougie moest vervangen worden.

 

Het is nu toch een keertje tijd om onze man van de hoogste rang hier aan boord onze waardering uit te spreken. Elmar kan echt alles repareren. Of het nu een kapotte lamp of een foutmelding op de boordcomputer is…hij vindt de oplossing wel. Ook bij het planen van onze routes heeft hij alles onder controle en wordt er goed naar de wind en de stroming gekeken. Wij kunnen op hem vertrouwen!

Na 2 nachten hebben we het anker op Guernsey gelicht en zeilden met een halfwinder richting Jersey, het derde Kanaaleiland op ons programma. We liggen nu in de haven en vullen de accu’s en de watertank bij en hebben we weer vers fruit en groenten gekocht. Je zult het niet voor mogelijk houden in een grote haven als St. Hellier, maar we hebben de bemanning van een Noorse boot ontmoet die ook naar de Caribbean varen. Het is een gezin met 3 kinderen. Tijdens het borrelen gisteren avond vertelden ze ons hun indrukken van de Gay Parade in Amsterdam. Ze wisten niet wat ze zagen! We hebben er hartelijk om moeten lachen.
Omdat het weer hier niet zo bijzonders is en we toch ook verder moeten, vertrekken we vanavond vanuit Jersey naar Frankrijk.

 

Voor groep 5

Hoi allemaal. Kennen jullie mij nog?
Ik ben het, Lupita. Wij zijn op zee op weg naar de Kanaaleilanden met mijn Paps en mijn Mammie. Mijn broer is nog in Australie en ik mis hem. Maar in Spanje stapt hij op. Ik heb nu niets te doen dus ik ben achter de computer. Ik mis jullie wel. Hoe was jullie vakantie? En hoe gaat het met jullie? Binnenkort begint school weer en dan begin ik ook met school. Mijn broer is heel goed in rekenen. Mischien gaat mijn Paps gym geven en dan ga ik in bomen klimmen en lekker zwemmen. Op de boot turn ik best veel. Ik ben al in Nederland, Belgie en Frankrijk geweest.

In Scheveningen zag ik grote Lisa en er was nog een Lisa en in een andere haven zag ik weer een andere Lisa. Grote Lisa had een kado voor mij mee gebracht. Dat is heeeeel lief. Ze had ook een kaart erbij. En die kaart heb ik nog steeds. Mijn nicht Fiene was er ook en mijn neefje Mick was er ook. Wij hadden ook een afscheidsfeest en dat was leuk. We hebben heel veel kadootjes gekregen. Er waren 4 honden. Vandaag moest ik spugen, dat was niet zo fijn. Ik deed een quiz. Maar  die golfen waren niet fijn. We zijn al op het strand geweest. Veel succes op school. Groetjes Lupita

Frankreich - Kanalinseln \ Frankrijk - Kanaaleilanden

Wenn einer eine Reise tut, hat er viel zu erzählen…
Wir sind jetzt 1,5 Wochen unterwegs und jeden Tag gibt es wohl Dingen die aufgeschrieben werden könnten. Das fängt an, dass wir bereits kleine Delfine gesehen haben, geangelt haben oder das Lupita für Unterhaltung an Bord sorgt und sie sich während der Segeltörns als guter Matrose bewiesen hat. Ein besonderes Ereignis sollte in diesem Bericht sicher nicht fehlen…Auch sind wir noch nicht so lange unterwegs, ein Besuch an Bord ist immer eine willkommene Abwechslung. Und so stand für Diana völlig unerwartet in Calais ihr lieber Kollege Rene an der Kade. Was haben wir von seinen Anekdoten genossen und gelacht. Das neben unserem  Anlegeplatz die Kirmes bis 2:00 Uhr morgens unsere Nachtruhe gestört hat, tat dem Ganzen keinen  Abbruch. Diana war glücklich.
In Boulogne sur Mer hat Elmar, dank eines Tipps von einem anderen Segler, das setzen der Fock bei Rückenwind für die Mannschaft  angenehmer gemacht. Und so lernen wir eigentlich in jedem Hafen wieder neue Menschen kennen, womit wir unsere Erfahrungen austauschen.
Inzwischen haben wir das Ziel unserer ersten Etappe erreicht – Alderney / Kanalinseln. Wir haben den Wind der letzten Tage ausgenutzt um 140 Meilen von Bologne sur Mer nach Braye Harbour zu segeln. Gleich nach verlassen des Hafens wurden wir durch den französichen Zoll aufgerufen. Mit 4 Mann kamen sie an Bord, um alle Papiere zu kontrollieren und in den Schränken zu schnüffeln...unseren Weinvorrat haben sie nicht entdeckt. Die erste Nacht unter vollen Segeln stand auf dem Programm. Diese verlief ruhig, mit viel Regen. Je näher wir jedoch unserem Ziel kamen, veränderte sich der Wind und so wurden wir mit Windstärke 6-7 in den kleinen Hafen von  Alderney geblasen. Die Mannschaft war inzwischen müde und hoffte auf eine ruhige Nacht. Jedoch heulte der Wind um den Mast, ein Unwetter zog über die Insel und hohe Wellen ließen das Boot und die Mannschaft nicht zur Ruhe kommen. Heute werden wir die Insel erkunden und von der prächtigen Aussicht von Land auf das Meer genießen.



Wie een reis maakt, heeft veel te vertellen…
Wij zijn nu 1,5 weken onderweg en er gebeuren wel elke dag dingen die de moeite waard zijn om  opgeschreven te worden. Dat begint al dat wij kleine dolfijnen gezien hebben, gevist hebben en Lupita voor de goede stemming aan boord zorgt en zij tijdens het zeilen een echte goede matroos is. Een gebeurtenis mag zeker in dit bericht niet  ontbreken…al zijn we nog niet zo lang onderweg, bezoek aan boord is altijd welkom. En zo stond, voor Diana volledig onverwachts, haar lieve collega Rene in Calais aan de kade. Wat hebben we van zijn aanwezigheid genoten. Dat de kermis tot 2 uur 's nachts onze nachrust heeft verstoort, doet er niet toe. Diana was gelukkig. In Boulogne sur Meer heeft Elmar, dankzij een tip van een ander zeiler, het zeilen met de fok op een voordewinds rak voor de Mannschaft aangenamer kunnen maken. En zo leren we in elke haven nieuwe mensen kennen, waarmee we onze ervaringen kunnen uitwisselen. Intussen hebben we het doel van onze eerste etappe bereikt…Alderney/Kanaaleilanden. Wij hebben van de goede noorder wind in de afgelopen dagen gebruik gemaakt om de 140 mijlen van Boulogne Sur Meer naar Braye Harbour te zeilen. Meteen nadat wij de haven hebben verlaten, werden wij door de franse Douane opgeroepen. Met een team van 4 man hebben ze onze papieren gekontroleerd en in de kasten rond gesnuffeld. De overvolle wijnkelder hebben ze niet ontdekt. De eerste nacht onder vol tuig stond op het programma. Deze verlipg rustig, alleen met veel regen. Hoe dichter wij bij onze eindbestemming kwamen, hoe meer wind er kwam en uiteindelijk werden we met een dikken windkracht 6 de haven van Alderney in geblazen. De Mannschaft was inmiddels best moe en hoopte op een rustige nacht. Helaas waaide het zo stevig door, Onwweer trok over het eiland en het geschommel door de hoge golven lieten de Manschaft niet lekekr tot rust komen. Maak niet uit, die nachtrust halen we ergens dit jaar wel weer in. Vandaag gaan we op ontdekkingstour en zullen vanaf het eiland van een prachtige uitzicht op het meer genieten.

Oversteek Boulogne sur Mer - Cherbourg / Alderney

Beste lezers, hier even een kort bericht vanaf zee.
Dinsdagmorgen zijn we vertrokken voor een nachtje doorvaren.
We hopen morgen ergens in de middag in Cherbourg of op de Kanaal Eilanden aan te komen.
Even een goede oefening zo'n nachtje zeilen voor het echte werk straks komt.
Alles gaat goed, alleen wel veel regen.

De verhalen van Oostende, Calais en Boulogne volgen nog.

Aller Anfang faellt schwer... / Een pittige start...

Die letzten fuenf Tage seit Beginn unserer Reise sind sicher schon einen Bericht wert. Nachdem am Samstag und Sonntag unsere Familie und Freunde einen letzten Umtrunk mit uns genossen haben,verlassen wir am 3.8. um 10:00 Uhr morgens den Hafen von Scheveningen. Die Hoffnung auf eine ruhige, erste Fahrt Richtung Stellendam faellt im wahrsten Sinne des Wortes ins Wasser. Gegenwind und Windstaerke 5 vermiessen uns ein ruhiges Einschiffen.Wir lassen uns jedoch nicht unterkriegen...naechste geplante Route...Stellendam-Vlissingen. Doch Windstaerke 6-7, mit zwei kranken Mannschaftskameraden durchkreuzen unsere Plaene. Solche hohen Wellen hat selbst der Kapitaein noch nicht mitgemacht. Wir muessen doch frueher als geplant in einen Hafen, Neeltje Jans wird angesteuert. Soll das so das ganze Jahr weitergehen? Wo holen wir den Mut her, um doch wieder durch die Schleuse nach draussen zu nehmen? Wer einmal in einer Schleuse zwischen Binnenhafen und dem Meer gelegen hat, kennt wahrscheinlich dieses Gefuehl. Es kriebelt im Bauch, man weiss nicht was einen da draussen erwartet und nach 2 Tagen diese rauhe See mitgemacht zu haben, sind wir doch sehr nervoes. Aber der Wettergott meint es gut mit uns...leichte Brise und Sonnenschein. Nur leider wird es nicht Vlissingen (voll), sondern Breskens, wo wir die naechsten 2 Naechte verbringen. Die Mannschaft muss jetzt erst einmal zu Atem kommen und selbst erstekleine Reparaturen ausfuehren.

Een pittige start

De eesten vijf dagen van onze reis zijn zeker al een bericht waard. Nadat wij met vrienden en familie afgelopen weekend een laatste borrel hebben genoten, verlaten wij op 3 augustus om 10 uur de haven van Scheveningen met koers Stellendam.


De wens om even rustig in te komen
valt echter in het water. We krijgen windkracht 5 en tegenwind om onze oren. Maar we houden de moed erin - volgende geplante route Stellendam-Vlissingen. Toch windkracht 6-7 en twee zieke bemanningsleden doorkruisen deze plannen. Zelfs de kapitein heeft deze golven nog nooit meegemaakt. We moeten eerder een andere haven aanvaren, het wordt Neeltje Jans. Gaat dit het hele jaar zo? En hoe houden we de moed erin om de volgende ochtend toch weer door de sluis naar buiten te varen? Wie een keertje in een sluis heeft gestaan tussen binnenwater en de open zee kent waarschijnlijk dit gevoel. Men weet niet wat men kan verwachten en nadat we twee dagen deze ruige zee hebben mee hebben gemaakt, zijn we best nerveus. Maar de weergoden helpen ons...een licht briesje en zon. Alleen wordt het niet Vlissingen (vol) maar Breskens, waar we twee nachten doorbrengen. Die Mannschaft moet even tot rust komen en al wat kleine reparaties aan de boot doen.

2 augustus in Scheveningen

Afgelopen weekend hebben we de eerste etappe gevaren en September Blue ligt nu op het anker in Durgerdam. Ze is er helemaal klaar voor om koers te zetten richting het zuiden. Nu "die Mannschaft" nog! Komende zondag, 2 augustus om precies te zijn, liggen we in de jachthaven van Scheveningen. Voor veel lezers onder jullie goed bereikbaar en misschien een leuke gelegenheid om even langs te komen voor een dikke knuffel. Iedereen die dit leest is welkom en we liggen er de hele dag dus kom gerust gezellig langs in de morgen, middag of avond. Net wat je uitkomt. Geen idee dus wie er komen en gezien de ondiepe wijnkelder en de kleine koelkast aan boord bijna niet te cateren door ons. We doen uiteraard ons best, maar als je ons daar bij wil helpen, neem dan gerust een flesje wijn of iets anders mee ;-)

Je kunt trouwens het beste de Hellingweg in Scheveningen aanhouden of ergens parkeren bij de jachthaven en even omlopen. Gewoon de KLM vlag in de mast volgen en dan kom je vanzelf bij onze boot.

Wellicht tot zondag en anders tot horens...

Voorbereiden, voorbereiden, voorbereiden...

Ze zeggen "voorbereiding is het halve werk", maar op de September Blue nemen we met "half werk" geen genoegen. Het is alweer een tijdje geleden dat we ons laatste verhaal hebben geschreven, sorry! De afgelopen maanden zijn we druk bezig geweest met alles wat vertrekkers moeten doen om een poosje weg te kunnen. Dit gaat van regelen van paaseierverf (ja je leest het goed) tot haarkleurspoeling, van fietspomp tot kerstboomverlichting en van de zak van Sinterklaas tot zonnebrandcrème. Ook de meer praktische zaken moeten geregeld worden, zoals inentingen, reisverzekering, bootverzekering, boeken voor school, kortom het houdt niet op.


In het begin van het jaar zijn we begonnen met het halen van alle vaccinaties een hele serie was nodig dus na een paar weken waren we daar klaar mee. Lupita vond het wel eng, maar was erg dapper en doorstond stoer een serie van 6 prikken.

Met school hebben we een heel leerplan opgesteld. Het leerplan geeft op weekbasis aan wat Lupita van welk vak moet leren. Samen met juf Hanneke en juf Irma van de Floriant hebben we alle boeken verzameld en een goed plan opgesteld. De hulp en steun van de Floriant was echt fantastisch en Lupita heeft voor het komende schooljaar 3 leraren aan boord. Komt helemaal goed dus!

De boot was technisch gezien al helemaal in topstaat, maar voor deze trip hebben we de boot nog verder uitgerust. De kortegolf radio had Elmar afgelopen winter al ingebouwd, maar om de radio te bedienen is wel het behalen van een examen zendamateur vereist. Voor dat examen heeft Elmar de afgelopen winter zitten studeren en is in een keer geslaagd. Nu kunnen we dus de halve wereld rond zenden en kunnen we zelfs midden op de Atlantische Oceaan jullie via ons blog op de hoogte houden van onze belevenissen.

Verder hebben we het reddingsvlot nog even laten keuren, nieuwe accu's ingebouwd, alle verstaging laten vervangen, een AIS zender ingebouwd (zijn nu live te volgen onder kopje "positie"), een nieuwe EPIRB aangeschaft (noodzender via satelliet), de motor een flinke onderhoudsbeurt gegeven en nog genoeg andere dingen die we nu vergeten.

Begin van de zomer zijn we naar een vertrekkersdag geweest. Altijd goed om van collega zeilers tips te krijgen. Het was een leuke dag en daar hebben veel opgestoken. Gelijk even wat tips voor het vissen gekregen en we hebben nu een paar mooie dikke vislijnen besteld dus we hopen nu de echte dikke jongens aan boord te kunnen slingeren.

Diana is laatst bezig geweest om de scheepsapotheek goed gevuld te krijgen. Onderweg kan natuurlijk altijd wat gebeuren en als je in de buurt van land bent, is er niets aan de hand. Bij een lange oversteek kan het zijn dat je 3 weken lang water ziet, geen dokter en geen apotheek in de buurt. Dus nu hebben we voor de meest voorkomende kwalen de juiste medicijnen aan boord.

Bij de voorbereiding op "vertrekken", hoort natuurlijk ook afscheid nemen. Op een prachtige dag eind juni hebben we samen met onze familie en vrienden van een overweldigend feestje mogen genieten. Elmar heeft samen met zijn bandje een optreden verzorgd waar onze lieve vriendin Cindy gevolg aan zal geven. Ook heeft Theo ons nog met soms wat gênante foto's terug laten kijken op onze avonturen de afgelopen jaren. Het eten werd verzorgd door de BBQ Trailer en iedereen was er erg goed over te spreken. Aan muziek moet het bij ons niet ontbreken...hiervoor heeft de Pianoman Peter zijn muzikale klasse getoond en er werd uitbundig gedanst en meegezongen. Wij hebben ontzettend genoten en zullen aan deze dag zeker vaker terug denken tijdens ons aanstaand "reisje" als we de cadeautjes voor onderweg open mogen maken. Bedankt iedereen!

Afgelopen week hebben we de laatste hand gelegd aan het bouwen van onze bimini (zonnetent). In warme landen staat de zon hoog aan de hemel en binnen de kortste keren heb je een zonnesteek. Een bimini is dus geen luxe, maar noodzaak. Met Erwin samen heeft Elmar een mooi buizenframe gebogen en Reinier heeft z'n naaiatelier ingezet om voor ons een mooi doek te naaien. Toppers!

En "last" maar zeker niet "least" hebben we van allebei onze werkgevers (Air Transat en KLM) toestemming gekregen voor een onbetaald verlof en mogen we allebei straks weer lekker op ons oude werkplekje terug komen. Kortom, zo goed als alles is geregeld en we zijn er klaar voor!

Vorbereiten, vorbereiten, vorbereiten…. 

Mit halben Sachen geben wir uns auf der September Blue nicht zufrieden. In den letzten Monaten waren wir vor allem damit beschäftigt alles für unsere Reise gut vorzubereiten. Da die Mannschaft noch an Traditionen festhält, musste Ostereierfarbe,  Weihnachtsservietten und ein Weihnachtsbaum aus Deutschland importiert werden. Aber auch kleine, doch wichtige Dinge, wie z.B. Sonnenschutzcreme, Knoblauchpresse oder ein Netz für unser Obst und Gemüse mussten ihren Platz auf dem Boot finden. Viele praktische Sachen wie Reiseversicherung, Bootversicherung, Bücher für Lupita oder Impfungen haben wir inzwischen geregelt.

Beginn 2015 haben wir uns alle impfen lassen. Da wir eine ganze Serie an Impfungen über uns ergehen lassen mussten, hat es doch länger gedauert als gedacht. Lupita gefiel das gar nicht, aber sie war tapfer und hat 6 Impfungen mutig überstanden.

Zusammen mit Lupita ihrer Schule haben wir einen kompletten Lehrplan aufgestellt. So wissen wir für jede Woche des gesamtem Schuljahres, welchen

Das Boot war technisch schon gut ausgerüstet. Doch für diese Reise mussten doch noch technische Feinheiten realisiert werden. So hat Elmar ein Kurzwellenradio eingebaut, wofür er noch eine Prüfung (gleich beim ersten Mal bestanden) machen musste, um dies auch bedienen zu können. Jetzt können wir überall, wo immer wir uns auch befinden, unseren Blog aktualisieren. Technik die begeistert!

Des Weiteren ist unser Rettungsboot getestet und geprüft, sind neue Akkus eingebaut, wurden alle Stahlkabel am Mast ausgewechselt, ist ein AIS-Sender eingebaut(sind so live unter „Position“ zu folgen), wurde ein neuer EPIRB gekauft (Notsender über Satellit), hat der Motor einen kompletten Check bekommen…und vieles, vieles mehr. Dies alles zu erwähnen, wäre zu viel des Guten.

Beginn der Sommersaison haben wir uns auf den Weg nach Enkhuizen gemacht, um andere Weltenbummler zu treffen. Es ist schon toll, all die begeisternden Menschen zu sprechen, welche schon einmal ein Jahr oder länger mit einem Boot unterwegs waren. Zum Glück waren auch Hobbyfischer unter den Seglern und wurde die Gelegenheit genutzt, um auch unseren Vorrat mit dicken Fischleinen aufzustocken. Mann erwartet dicken Fang! J

Mit Dank an unseren Hausarzt haben wir jetzt eine gut bestückte Hausapotheke an Bord. Unterwegs kann immer mal etwas passieren und man kann nicht gut genug vorbereitet sein. So haben wir von Heftpflaster über Augentropfen bis hin zu Antibiotikum im Verbandskasten liegen.

Vor einer solchen großen Reise gehört auch Abschiednehmen. Ende Juni haben wir unsere Familie und Freunde eingeladen, um bei prächtigem Sonnenschein, Musik und den nötigen Getränken gebührend Abschied zu nehmen. Elmar hat mit seiner Band für Stimmung gesorgt und Cindy hat mit ihrem Gesang dem Ganzen eine Krone aufgesetzt. Opa Theo hat uns mit tollen Bildern noch einmal auf unsere Abenteuer der letzten Jahre zurück blicken lassen. Das Essen wurde durch BBQ Trailer versorgt und dies war sicher keine schlechte Wahl. Jedem hat es köstlich geschmeckt. Zu einer guten Party gehört gute Musik. Peter, the Pianoman, hat uns nicht enttäuscht und die Masse super unterhalten. Wir haben von diesem besonderen Tag genossen und werden während unserer Reise, wenn wir die zahlreichen Geschenke öffnen dürfen, noch öfter daran zurückdenken. Vielen Dank an alle!

Letzte Woche wurde hart an unserem neuen Bimini (Sonnenzelt) gearbeitet. Zusammen mit Erwin hat Elmar das Stahlgerüst gebogen und Reinier hat mit seinen Kollegen das Tuch genäht. Jetzt können wir in den warmen Zielgebieten beschützt von der Sonne genießen. Super!

“Last”, aber sicher nicht “least” haben wir von unseren Arbeitgebern (Air Transat und KLM) die Erlaubnis für unbezahlten Urlaub erhalten en können wir beide nach unserer Reise wieder zurück auf unseren alten Arbeitsplatz. Kurz gesagt…alles ist gut geregelt und wir können los!