Heute (24-10-2015) war am Mittag zum ersten Mal Land in Sicht. Der Wind komt natürlich genau aus der falschen Richtung, also wir müssen aufkreuzen. Nicht sehr angenehm wenn du noch mehr als 100 Meilen vor dir hast. Am Ende des Mittags hörte der Wind auf und so mussten wir die letzten Meilen mit Motor fahren. Momentan ist es 22:30 und wir erwarten ungefähr 03:00 am 25.10.2015 an zu kommen in Arrecife auf Lanzarote.
Vandaag (24-10-2015) kwam in de middag voor het eerst land in zicht. De wind komt natuurlijk precies uit de verkeerde richting dus we moeten opkruisen. Niet zo'n pretje als je nog dik 100 mijlen voor de boeg hebt. Het einde van de middag hield de wind er mee op en zo moeten de laatste mijlen op de motor gevaren worden. Op dit moment is het 22:30 en we verwachten rond 03:00 25-10-2015 aan te komen in Arrecife op Lanzarote.
zaterdag 24 oktober 2015
3. Tag Ueberfahrt Marokko-Lanzarote/dag 3 oversteek Marokko-Lanzarote
Ein sehr unguenstiger Wind hat uns heute erreicht. Der Wind kommt aus dem Sueden, genau daher wo wie hin wollen. Das bescherte uns einen recht unruhigen Tag und Nacht. Auch noch eine sehr starker Regenschauer hat uns den Tag verdorben. Noch schaetzungsweise 24h und wir haben es geschafft.
Een ongunstige wind heeft ons vandaag bereikt. De wind komt uit het zuiden precies waar wij naar toe willen. We hebben dus een best onrustige dag en nacht. Ook een flinke regenbui kwam over ons heen. We schatten in dat we over 24 uur ons doel hebben bereikt.
Een ongunstige wind heeft ons vandaag bereikt. De wind komt uit het zuiden precies waar wij naar toe willen. We hebben dus een best onrustige dag en nacht. Ook een flinke regenbui kwam over ons heen. We schatten in dat we over 24 uur ons doel hebben bereikt.
vrijdag 23 oktober 2015
2. Tag Ueberfahrt Marokko-Lanzarote/dag 2 oversteek Marokko-Lanzarote
Nachdem wir den gestrigen Bericht verschickt hatten, hat uns der Wind komplett verlassen. Der Ozean gleicht einem Spiegel. Mehr als die Haelfte des heutigen Tages musste der Motor laufen. Wir nutzten die Ruhe, um herrlich an Deck einen Film zu schauen. Leider begleiten uns weder Sterne noch der Mond in dieser Nacht.
Nadat we ons bericht afgelopen nacht hadden verstuurd, heeft de wind ons compleet verlaten. De Oceaan lijkt een spiegel. Meer dan de helft hebben we vandaag op de motor moeten varen. Maar we hebben de tijd en rust goed besteed...heerlijk film gekeken met z'n vieren aan dek. Vannacht zijn geen maan of sterren te bekennen.
Nadat we ons bericht afgelopen nacht hadden verstuurd, heeft de wind ons compleet verlaten. De Oceaan lijkt een spiegel. Meer dan de helft hebben we vandaag op de motor moeten varen. Maar we hebben de tijd en rust goed besteed...heerlijk film gekeken met z'n vieren aan dek. Vannacht zijn geen maan of sterren te bekennen.
donderdag 22 oktober 2015
1. Tag Ueberfahrt Marokko-Lanzarote/dag 1 oversteek Marokko-Lanzarote
Wir sind endlich wieder unterwegs. Nach 10 Tagen auf dem afrikanischen Kontinent haben wir heute morgen 8:00 Uhr den Hafen von Mohammedia zusammen mit dem deutschen Boot Mango verlassen.
Der erste Tag auf See brachte uns viel Sonnenschein. Ab und zu haben wir den Motor eingesetzt, aber ansonsten kommen wir unter den Segeln gut voran. Die Nacht ist ruhig. Der Mond scheint und es ist sternenklar.
Wij zijn eindelijk weer onderweg. Na 10 dagen op de afrikaanse continent hebben we vanochtend 8 uur de haven van Mohammedia samen de Duiste boot Mango verlaten. Op de eerste dag hadden we mooi weer met veel zon. Af en toe hebben we op de motor moeten varen maar we komen ook onder het zeilen goed vooruit. De nacht is rustig. De maan schijnt en het is helder.
Der erste Tag auf See brachte uns viel Sonnenschein. Ab und zu haben wir den Motor eingesetzt, aber ansonsten kommen wir unter den Segeln gut voran. Die Nacht ist ruhig. Der Mond scheint und es ist sternenklar.
Wij zijn eindelijk weer onderweg. Na 10 dagen op de afrikaanse continent hebben we vanochtend 8 uur de haven van Mohammedia samen de Duiste boot Mango verlaten. Op de eerste dag hadden we mooi weer met veel zon. Af en toe hebben we op de motor moeten varen maar we komen ook onder het zeilen goed vooruit. De nacht is rustig. De maan schijnt en het is helder.
maandag 19 oktober 2015
Exploring Marocco
Exploring Marocco
Eine sehr schöne, aber auch anstrengende Woche liegt hinter uns. Für die Buchung eines Mietwagens benötigten wir schon mehr Zeit als wir geplant hatten. Keine der großen Mietwagenanbieter bot einen Wagen hier in Mohammedia an. Letztendlich konnten wir einen lokalen Vermieter finden. Unser Abenteuer konnte also mit einem halben Tag Verspätung beginnen. Unsere erste Stadt war Chefchaouen, auch Blaue Stadt genannt. Wir hatten eine Übernachtung in der Innenstadt gebucht. Dies bedeutet hier mitten in der Altstadt, in der Medina. Das Auto mussten wir also außerhalb parken. Männer kommen direkt auf einen zu und stellen sich als Parkwächter vor. Dafür muss man dann auch gleich bezahlen, 2€ pro Nacht. Unsere Zuhause für die erste Nacht war Casa La Hiba, eine kleine Pension, eingerichtet im marokkanischen Stil. Wir fühlten uns sehr wohl hier und das Personal gab uns gleich einen super Tipp für das Abendessen und Frühstück. Wir haben am Abend gleich eine kleine Stadtwanderung unternommen und die blaue Stadt bewundert. Es roch überall nach Joints. Man erzählte uns, dass dies hier das Mekka für Drogen ist. Wir wurden mehrmals angesprochen, ob wir nicht auch eine dieser besonderen Zigaretten kaufen wollten.
Am nächsten Tag fuhren wir weiter nach Fes. Das Navigationssystem wollte uns wieder mitten durch die alte Medina leiten. Es war noch ein wenig stressig, um unsere Unterkunft zu finden. Letztendlich fanden wir den Weg und mussten auch hier wieder einen der selbst ernannten Parkwächter bezahlen. Die Stadt erwies sich für uns als sehr unruhig, viele Menschen, Gestank, schmale, dunkele Gassen in denen wir Platz für Esel und Truthühnern machen mussten. Wir waren diese Menschenmenge nicht mehr gewöhnt. Jedoch wollten wir mehr von dieser Stadt kennenlernen und so gingen wir am nächsten Tag zusammen mit einem Schweizer Backpacker und Lonley Planet auf Entdeckungstour. Wir besuchten mehrere Moscheen (viele waren jedoch für Nicht-Moslimen geschlossen), sahen Handwerkern bei der Arbeit zu und erfuhren mehr über die Bearbeitung von Leder. Fes hat einen guten Eindruck von alten Städten in Marokko bei uns hinterlassen. Wir hatten aber genug gesehen. Und so beschlossen wir den geplanten Ausflug nach Marrakesch zu streichen.
Wir freuten uns auf unsere Tour auf einem Kamel durch die Wüste. Wir mussten jedoch noch 470 km nach Merzouga fahren. Alles dauert hier länger als man denkt. Wir benötigten 7h. Aber die Natur, die Marokko zu bieten hat, ist sehr abwechslungsreich. Das entschädigte uns ein wenig für die anstrengende Fahrt. Kahle Gebirgsketten, dichte Nadelwälder (wo 2 große Affen den Weg überquerten), Mondlandschaften…wir waren über die Vielfalt sehr erstaunt. Und endlich war die Wüste in Sicht. Wir wurden sehr freundlich von unserem Reiseführer Hassan in Empfang genommen und zu 4 Kamelen geleitet. Nach einem Ritt von einer Stunde (war mehr als genug… der Hintern tat weh und die Füße schliefen ein) erreichten wir das Kamp mit nomadischen Zelten. Wir genossen den prächtigen Sonnenuntergang und uns wurde ein köstliches 3-Gänge Menü serviert. In dieser Nacht wurden wir nicht durch die männliche Stimme aus den Lautsprechern geweckt, sondern für den Sonnenaufgang. Und so standen wir bereits früh auf den Sanddünen. Wir haben sehr von diesem Ausflug genossen. Nach diesem 
Abenteuer begaben wir uns auf den Weg zu unserem letzten Stopp, Ouarzazate. Jedoch haben wir nicht viel von der Stadt sehen können. Die Bäuche von Niklas und Lupita hatten Mühe das marokkanische Essen zu verarbeiten. Und so beendeten wir unsere Rundreise mit vielen neuen Eindrücken, aber auch zwei kranken Kindern. In den nächsten Tagen wird die Bordküche genutzt jeden wieder anzustärken und werden Vorbereitungen für eine längere Segeltour getroffen. Unser Ziel ist Lanzarote, könnte jedoch auch Agadir werden. Wir werden sehen. Momentan regnet es und der Wind kommt aus der verkehrten Richtung.
Exploring Marocco
Een leuke, maar ook vermoeiende week ligt achter ons. Alleen al voor het huren van een auto hadden we meer tijd nodig dan geplant. Geen een van de grote autoverhuurders had een autootje hier in Mohammedia. Uiteindelijk vonden we een lokale aanbieder. Ons avontuur kon dus met een vertraging van een halve dag beginnen. Onze eerste stad was Chefchaouen, de blauwe stad. Wij hadden een overnachting in de binnenstad geboekt, hier ook wel Medina genoemd. De auto moesten we dus buiten de stad parkeren. Direct kwamen er zogenaamde parkeerwachters op ons af en we moesten dus meteen betalen, €2 per nacht. Niet slecht als je dat vergelijkt met Amsterdam. Ons onderkomen voor de eerste nacht was Casa La Hiba, een klein pensioen, ingericht in Marokkaanse stijl. We voelden ons gelijk thuis en het personeel gaf ons meteen een leuke tip waar we naartoe konden gaan voor het diner en het ontbijt. In de avond hebben we nog een kleine wandeling gemaakt en de blauwe stad bewonderd. Overal rook het naar joints. Men vertelde ons dat hier het mekka van de drugs is. Wij werden meerdere keren aangesproken of wij niet ook een van deze bijzondere sigaretten wilden kopen.
De volgende dag reden we verder naar Fes. Het navigatiesysteem wilde ons midden in de oude Medina sturen. Het was even wat stress om ons verblijf voor de volgende twee nachten te vinden. Uiteindelijk vonden we de weg en ook hier hebben we moeten betalen aan de zichzelf benoemde parkeerwachters. De stad is erg levendig, een hoop mensen, stank, smalle donkere steegjes waar je af en toe plaats moet maken voor passerende ezels en kalkoenen. We waren deze drukte niet meer gewend. Omdat we wel de stad beter wilden leren kennen, zijn we de volgende dag met een Zwitserse backpacker en Lonely Planet in de hand op ontdekkingstour gegaan. We bezochten meerdere moskeeën (niet altijd toegankelijk voor niet-moslims), zagen we ambachtslieden bij hun werk en kregen we meer te weten over het verwerken van leer. Fes liet een goede indruk van oude steden in Marokko achter. Maar we hadden genoeg gezien. En zo besloten we ook ons uitstapje naar Marrakesh te laten voor wat het is. 
Wij verheugden ons daarentegen op onze tour met een kameel door de woestijn. Allen moesten we hiervoor wel nog 470 km naar Merzouga rijden. Alles duurt hier wel langer als men denkt, want hier doe je daar 7 uur over. Maar de natuur die wij tijdens deze rit te zien kregen was heel afwisselend. Kale gebergtes , dichte naaldbossen (waar 2 grote apen voor de auto de straat overstaken), maandlandschappen…we waren verrast van de veelzijdigheid. En uiteindelijk kwam de woestijn in zicht. Wij werden heel vriendelijk door onze reisgids Hassan begroet en naar 4 kamelen geleid. Na een uurtje rijden (was ook meer dan genoeg…de kont deed zeer en de benen vielen in slaap) bereikten we ons kamp met nomadische tenten. Wij hebben genoten van een prachtige zonsondergang en van een uitgebreid 3 gangen menu. In deze nacht werden we niet door een mannelijke stem uit de luidspreker wakker gemaakt maar voor de zonsopgang. En zo stonden we deze ochtend al heel vroeg op de zandduinen. Wij hebben heel erg genoten van dit uitstapje. Na dit avontuur maakten we ons op voor onze laatste stop, Ouarzazate. Alleen hebben we niet veel van deze stad kunnen zien. De buiken van Niklas en Lupita hadden moeite het Marokkaanse eten te verwerken. En zo eindigde deze trip met heel veel, nieuwe indrukken, maar ook met twee zieke kinderen. De volgende dagen gaan we lekker aan boord eten om iedereen weer fit te krijgen en bereiden we ons voor op een langere overtocht. Ons doel is Lanzarote, maar zou ook Agadir kunnen worden. Wij zien het wel. Op dit moment regent het en de wind komt uit de verkeerde richting.
Verslag Marokko voor groep 5
Hallo allemaal,
Hoe gaat het met jullie? Ik heb heeeel veeeel gezien. Zelfs ik weet niet zo goed meer wat ik heb gedaan maar ik weet het nog wel een beetje. Ik begin. Ik ben eerst in een blauwe stad geweest en die stad heet Chefchaouen. Als die tegeltjes van de grond wit waren geverfd dan was de straat doodlopend. De huizen zijn ook blauw. En ook nog een plein. Bij het hotel was ook een terras met een mooi uitzicht. Ik heb een olielamp gekocht die is blauw met een puntje met een klepje. Ze lijkt op de wonderlamp van Aladdin.
Toen gingen we met de auto weg. En we waren in Fes . Het was echt een oude stad met een medina. Om de hoek was al de markt. We wouden terug maar iemand wou dat we naar binnen gingen. En die had een terras en daar stonk het. We waren met Andreas op stap, een Zwitser.
En nu word het leuk. We gingen verder met de auto naar Merzouga. Een man ging ons bellen het wachtwoord was Hassan coca cola. Jullie moeten naar het postkantoor, zei hij. En we gingen naar een woestijn. En we reden op een kameel. En die van mij ging heeeel vaak poepen en plassen. En het was avond en er was een berg en daar gingen op en daar was de ondergaande zon. En op de foto lijkt de berg net op een schilderij, die was echt mooi. Daarna gingen we in een tent slapen.
We gingen verder met de auto naar Ouarzazate. We waren in onze kamer, ik had buikpijn en ik was verkouden dus ik ging in bed liggen. Er was ook een zwembad, het was een buiten zwembad. En het was avond we gingen een film kijken en ik had nog buikpijn en ik ging thee drinken en water.
En nog bedankt dat jullie me hebben gefeliciteerd. En iemand had gevraagd aan mij hoe was het op het eiland? Het was wel leuk op dat eiland.
Groetjes Lupita
Hoe gaat het met jullie? Ik heb heeeel veeeel gezien. Zelfs ik weet niet zo goed meer wat ik heb gedaan maar ik weet het nog wel een beetje. Ik begin. Ik ben eerst in een blauwe stad geweest en die stad heet Chefchaouen. Als die tegeltjes van de grond wit waren geverfd dan was de straat doodlopend. De huizen zijn ook blauw. En ook nog een plein. Bij het hotel was ook een terras met een mooi uitzicht. Ik heb een olielamp gekocht die is blauw met een puntje met een klepje. Ze lijkt op de wonderlamp van Aladdin.Toen gingen we met de auto weg. En we waren in Fes . Het was echt een oude stad met een medina. Om de hoek was al de markt. We wouden terug maar iemand wou dat we naar binnen gingen. En die had een terras en daar stonk het. We waren met Andreas op stap, een Zwitser.
En nu word het leuk. We gingen verder met de auto naar Merzouga. Een man ging ons bellen het wachtwoord was Hassan coca cola. Jullie moeten naar het postkantoor, zei hij. En we gingen naar een woestijn. En we reden op een kameel. En die van mij ging heeeel vaak poepen en plassen. En het was avond en er was een berg en daar gingen op en daar was de ondergaande zon. En op de foto lijkt de berg net op een schilderij, die was echt mooi. Daarna gingen we in een tent slapen.We gingen verder met de auto naar Ouarzazate. We waren in onze kamer, ik had buikpijn en ik was verkouden dus ik ging in bed liggen. Er was ook een zwembad, het was een buiten zwembad. En het was avond we gingen een film kijken en ik had nog buikpijn en ik ging thee drinken en water.
En nog bedankt dat jullie me hebben gefeliciteerd. En iemand had gevraagd aan mij hoe was het op het eiland? Het was wel leuk op dat eiland.
Groetjes Lupita
zondag 11 oktober 2015
Bienvenue Marokko
Bienvenue Marocco.
Bevor wir die Entscheidung treffen, welches unser nächstes Reiseziel sein wird, segeln wir noch etwas südlicher um den Abstand nach eventuell Madeira oder Marokko zu verkürzen. Am 29. September kommen wir nach 60 Seemeilen in Sesimbra an. Dort liegen wir zusammen mit dem deutschen Boot „Traumtänzer“ vor Anker. Auch hier wird das Schlauchboot wieder fertig gemacht, um an Land zu kommen. Nachdem Diana auf Isla Ciest beim Ansteuern des Strandes ins Wasser gefallen war und damit den Miss Wet T-Shirt Wettbewerb an diesem Tag gewonnen hatte, hieß es auch hier wieder besonders aufpassen. Das Meer schlug mit hohen Wellen auf den Strand. Da wir die olympischen Spiele im Bobschlittenfahren vor dem Fernseher immer genauestens verfolgen, hatten wir die Absprache den Sprung ins Boot so zu folgen wie den Start beim Bob. Lupita war Steuerfrau, dann Diana und Elmar, Niklas als Letztes. Doch wer sprang nicht ins Boot? Unser Kapitän. Somit verpasste Niklas seinen Einsatz und viel…Der Pokal ging diesmal also an Niklas. Um unsere Glieder in Schwung zu halten, veranstalten wir am Strand einen kleinen Federball-Wettkampf. Auch dieser Pokal geht an Niklas! Lupita sucht in der Zwischenzeit den Stand nach toten Quallen ab und versammelt diese. 
Am Schluss hat sie 25 Prachtexemplare mit ihrem Stock aufgepickt, eine ganz schön schleimige Angelegenheit. Nach 2 Nächten verlassen wir das kleine Städtchen und segeln nach Sines. Die erste Nacht liegen wir noch vor Anker. Jedoch wird starker Wind erwartet und so suchen wir doch mal einen sicheren Platz im Hafen auf. Wir lernen wieder deutsche Segler kennen, die Panta Rhei. Zusammen mit der Besatzung von Traumtänzer und Panta Rhei genießen wir von einem Umtrunk auf unserem Boot. Es wird wieder viel zu spät bevor jeder im Bett ist und die knirschenden Taue lassen uns in dieser Nacht nicht zu Ruhe kommen. Um uns die Tage in dieser recht langweiligen Stadt zu vertreiben, fahren wir Fahrrad, wird viel Schularbeit gemacht und das Boot auf Vordermann gebracht. Wir warten bis der Sturm vorbei ist.
Der Wind wird genauestens im Auge behalten und so entscheiden wir uns, um am 7. Oktober Richtung Marokko aufzubrechen. Uns erwarten 3m hohe Wellen und diese sind leider auch noch recht unruhig, keine langen Atlantik-Wellen. Wir haben jedoch die nächsten 2 Tage genug Wind und kommen gut voran. Am 09. Oktober um 14:00 Uhr legen wir auf dem afrikanischen Kontinent an. Wir warten 4h bevor die Einreisebehörde an Bord kommt und unsere Papiere kontrolliert. Davor dürfen wir den Hafen nicht verlassen. Der Beamte ist sehr freundlich und heißt uns herzlich willkommen. Der Zoll kommt gar nicht erst an Bord und gegrüßt uns vom Steg aus.
Am nächsten Morgen machen wir uns nach Casablanca auf. Wir hatten von einem anderen niederländischem Boot gehört, dass die Zugverbindung sehr günstig ist. Und so nutzen auch wir die öffentlichen Verkehrsmittel. Der Zug kommt uns, gegenüber dem was wir aus dem Fenster schauend zu Gesicht bekommen, als reinster Luxus vor. Viele Armutsviertel, eingefallene Häuser (jedoch jedes mit einer Satellitenschüssel ausgerüstet) und viel Müll bestimmt das Landschaftsbild. Nach unserer Ankunft machen wir uns zu Fuß auf die Stadt zu erkunden. Es regnet leider sehr viel und so präsentiert sich die Stadt als graue Maus. Der traditionelle Basar wird erkundet und eine der größten Moscheen von außen umwandelt. Leider dürfen wir nicht hinein…es ist Abendgebet. Wir verlassen die Stadt mit einem gemischten Gefühl. Die Menschen sind sehr freundlich und man wird nicht in die Läden gelockt, um etwas zu kaufen. Jedoch die Armut und der Gestank widerspiegelt ein anderes Marokko. Wir werden für die nächsten Tagen ein Auto mieten und hoffen, dass unser Eindruck von diesem Land ein andere wird.
Uns wird immer mal gefragt, wie so ein Tag/Nacht auf dem Boot verläuft. Gerne teilen wir unsere Erlebnisse dieser recht kurzen Segeltour mit Euch. Einen Standardablauf gibt es nicht. Jeder Tag oder Nacht verläuft anders. Bevor eine Nachtschicht beginnt, essen wir noch alle zusammen. Danach geht Lupita ins Bett. Die Segel werden für die Nacht kleiner gemacht. Dies geschieht mit der Voraussicht, dass eventuell mehr Wind aufkommen könnte. Zu dritt besprechen wir, dass z. B. bei einer konstanten Windstärke 5 der Kapitän gerufen werden muss und welcher Kurs gesegelt werden muss. Die Nacht erlebt jeder von uns eigentlich anders. Niklas träumt vor sich hin. Behält jedoch die vorbeifahrenden Bote zum Glück gut im Auge. Elmar kontrolliert die Segel, sodass wir in die richtige Richtung segeln und träumt auch. Und Diana macht Yoga, sofern dies möglich ist und liest. Unabhängig voneinander genießen wir jedoch auch von dem prächtigen Sternenhimmel und den Sternschnuppen, die jede Nacht zahlreich vom Himmel fallen. Jeder von uns hat eine Schicht von 2h und kann dann 4h schlafen. An die Nachschicht haben wir uns jedoch noch nicht gewöhnen können. Wir sind alle drei ziemlich geschafft und nutzen den Tag, um abwechselnd wieder ein kleine Schläfchen zu machen.
Bienvenue Marocco
Voordat we de beslissing nemen wat ons volgende doel is, zeilen we nog iets zuidelijker om de overtocht naar Marokko of Madeira korter te maken. Op 29 september komen we na 60 zeemijlen aan in Sesimbra. Daar liggen we samen met de boot Traumtänzer voor anker bij het strand. Ook hier wordt de rubberboot gereed gemaakt zodat we aan land kunnen. Nadat Diana op Isla Ciest bij het naderen van het strand in het water gevallen was en de trofee van de Miss Wet T-shirt contest heeft kunnen bemachtigen, moeten we ook hier goed opletten. De zee sloeg met hoge golven op het strand. Omdat we op televisie de wedstrijden van het bobsleeën altijd volgen, hadden we de afspraak gemaakt om dezelfde startprocedure in te zetten. Lupita was stuurvrouw, dan Diana en Elmar en als laatst Niklas. Alleen wie sprong niet op tijd? De kapitein! En zo miste Niklas zijn inzet en viel in het water. Deze keer ging dus de trofee aan Niklas. Om onze spieren een beetje op pijl te houden, hielden we een badminton wedstrijd op het strand. Niklas was te sterk voor de oudjes. In de tussentijd zocht Lupita het strand af naar kwallen. Op het einde had ze 25 prachtexemplaren met haar stokje opgepikt. Na 2 nachten verlaten we dit kleine stadje en zeilen we verder naar Sines. De eerste nacht liggen we ook weer op anker. Omdat sterke wind wordt verwacht, zoeken we een veilig plek in de haven. We leren weer Duitse zeilers kennen, Panta Rhei. Samen met hun en de bemanning van de Traumtänzer genieten we van een flinke borrel en het wordt laat voordat we naar bed gaan. Alleen de krakende touwen laten ons niet echt tot rust komen. Sines is een saai stadje en zo brengen we de dagen door om te fietsen, veel school te doen en de boot weer op orde te brengen. We wachten totdat de storm voorbij is.
De wind wordt goed in de gaten gehouden en zo beslissen we op 7 oktober naar Marokko te zeilen. 3m hoge golven verwachten ons buiten en deze zijn helaas best onrustig, geen lange Atlantische golven. We hebben de volgenden 2 dagen wel genoeg wind en komen goed vooruit. En zo meren we op 9 oktober om twee uur aan op het Afrikaanse continent. We moeten 4 uur op de man wachten die onze papieren controleert. De ambtenaar is vriendelijk en heet ons welkom in Marokko. De douane komt niet eens aan boord. Ze groeten ons vriendelijk vanaf de kant. Voordat deze instanties allemaal langst zijn geweest, mag je het haventerrein niet verlaten.
De volgende ochtend gaan we naar Casablanca. We hadden van een ander Nederlandse boot gehoord dat de treinverbinding best goed was. En zo gebruiken we het openbaar vervoer om naar de stad te komen. De trein lijkt helemaal luxe in tegenstelling to wat we vanuit het raam buiten te zien krijgen. Veel armoede, krottenwijken, ingestorte huizen (maar wel allemaal voorzien van een satellietschotel) en bergen afval vormen het landschapsbeeld. Na aankomst verkennen we de stad te voet. Het regent veel en zo presenteert zich Casablanca als grijs muisje. De traditionele bazaar en een prachtige moskee worden bezocht. Alleen mochten we niet naar binnen…er was avondgebed. We verlaten de stad met gemengde gevoelens. De mensen zijn heel vriendelijk en men wordt niet in elke winkel getrokken om iets te kopen. Alleen de armoede en de stank weerspiegelt ons een ander Marokko. We zullen een auto voor de komende dagen huren en hopen dat we dan een andere indruk krijgen van dit land.
Wij zijn gevraagd om te vertellen hoe onze dagen/nachten aan boord eruit zien. Graag delen we onze belevenissen van deze relatief korte trip. Een standaardprocedure voor overdag is er niet. Elke dag of nacht verloopt anders. Voordat een nachtdienst begint, eten we met z’n allen een stevige maaltijd. Lupita gaat daarna naar bed. De zeilen worden kleiner gemaakt. Dit met het vooruitzicht dat de wind misschien zal aantrekken in de nacht. Met z’n drieën bespreken we bijvoorbeeld dat bij een constante windkracht 5 de kapitein naar boven gehaald moet worden om de zeilvoering te controleren en welke koers we deze nacht moeten varen. De nacht beleeft iedereen anders. Niklas droomt en houdt wel de voorbijvarende boten goed in de gaten. Elmar controleert de zeilen, de koers en droomt daarna ook voor zich uit. Diana doet aan yoga als het mogelijk is en leest. Maar onafhankelijk van elkaar genieten we ook van een prachtige sterrenhemel en de vallende sterren die in veelvoud aan de hemel vallen. Iedereen van ons houdt 2 uur wacht en kan dan 4 uur slapen. Aan de nachtwacht zijn we nog steeds niet echt gewend. Wij zijn alle drie best moe en gaan overdag afwisselend naar beneden voor een klein slaapje.
Bevor wir die Entscheidung treffen, welches unser nächstes Reiseziel sein wird, segeln wir noch etwas südlicher um den Abstand nach eventuell Madeira oder Marokko zu verkürzen. Am 29. September kommen wir nach 60 Seemeilen in Sesimbra an. Dort liegen wir zusammen mit dem deutschen Boot „Traumtänzer“ vor Anker. Auch hier wird das Schlauchboot wieder fertig gemacht, um an Land zu kommen. Nachdem Diana auf Isla Ciest beim Ansteuern des Strandes ins Wasser gefallen war und damit den Miss Wet T-Shirt Wettbewerb an diesem Tag gewonnen hatte, hieß es auch hier wieder besonders aufpassen. Das Meer schlug mit hohen Wellen auf den Strand. Da wir die olympischen Spiele im Bobschlittenfahren vor dem Fernseher immer genauestens verfolgen, hatten wir die Absprache den Sprung ins Boot so zu folgen wie den Start beim Bob. Lupita war Steuerfrau, dann Diana und Elmar, Niklas als Letztes. Doch wer sprang nicht ins Boot? Unser Kapitän. Somit verpasste Niklas seinen Einsatz und viel…Der Pokal ging diesmal also an Niklas. Um unsere Glieder in Schwung zu halten, veranstalten wir am Strand einen kleinen Federball-Wettkampf. Auch dieser Pokal geht an Niklas! Lupita sucht in der Zwischenzeit den Stand nach toten Quallen ab und versammelt diese. Am Schluss hat sie 25 Prachtexemplare mit ihrem Stock aufgepickt, eine ganz schön schleimige Angelegenheit. Nach 2 Nächten verlassen wir das kleine Städtchen und segeln nach Sines. Die erste Nacht liegen wir noch vor Anker. Jedoch wird starker Wind erwartet und so suchen wir doch mal einen sicheren Platz im Hafen auf. Wir lernen wieder deutsche Segler kennen, die Panta Rhei. Zusammen mit der Besatzung von Traumtänzer und Panta Rhei genießen wir von einem Umtrunk auf unserem Boot. Es wird wieder viel zu spät bevor jeder im Bett ist und die knirschenden Taue lassen uns in dieser Nacht nicht zu Ruhe kommen. Um uns die Tage in dieser recht langweiligen Stadt zu vertreiben, fahren wir Fahrrad, wird viel Schularbeit gemacht und das Boot auf Vordermann gebracht. Wir warten bis der Sturm vorbei ist.Der Wind wird genauestens im Auge behalten und so entscheiden wir uns, um am 7. Oktober Richtung Marokko aufzubrechen. Uns erwarten 3m hohe Wellen und diese sind leider auch noch recht unruhig, keine langen Atlantik-Wellen. Wir haben jedoch die nächsten 2 Tage genug Wind und kommen gut voran. Am 09. Oktober um 14:00 Uhr legen wir auf dem afrikanischen Kontinent an. Wir warten 4h bevor die Einreisebehörde an Bord kommt und unsere Papiere kontrolliert. Davor dürfen wir den Hafen nicht verlassen. Der Beamte ist sehr freundlich und heißt uns herzlich willkommen. Der Zoll kommt gar nicht erst an Bord und gegrüßt uns vom Steg aus.
Am nächsten Morgen machen wir uns nach Casablanca auf. Wir hatten von einem anderen niederländischem Boot gehört, dass die Zugverbindung sehr günstig ist. Und so nutzen auch wir die öffentlichen Verkehrsmittel. Der Zug kommt uns, gegenüber dem was wir aus dem Fenster schauend zu Gesicht bekommen, als reinster Luxus vor. Viele Armutsviertel, eingefallene Häuser (jedoch jedes mit einer Satellitenschüssel ausgerüstet) und viel Müll bestimmt das Landschaftsbild. Nach unserer Ankunft machen wir uns zu Fuß auf die Stadt zu erkunden. Es regnet leider sehr viel und so präsentiert sich die Stadt als graue Maus. Der traditionelle Basar wird erkundet und eine der größten Moscheen von außen umwandelt. Leider dürfen wir nicht hinein…es ist Abendgebet. Wir verlassen die Stadt mit einem gemischten Gefühl. Die Menschen sind sehr freundlich und man wird nicht in die Läden gelockt, um etwas zu kaufen. Jedoch die Armut und der Gestank widerspiegelt ein anderes Marokko. Wir werden für die nächsten Tagen ein Auto mieten und hoffen, dass unser Eindruck von diesem Land ein andere wird.Uns wird immer mal gefragt, wie so ein Tag/Nacht auf dem Boot verläuft. Gerne teilen wir unsere Erlebnisse dieser recht kurzen Segeltour mit Euch. Einen Standardablauf gibt es nicht. Jeder Tag oder Nacht verläuft anders. Bevor eine Nachtschicht beginnt, essen wir noch alle zusammen. Danach geht Lupita ins Bett. Die Segel werden für die Nacht kleiner gemacht. Dies geschieht mit der Voraussicht, dass eventuell mehr Wind aufkommen könnte. Zu dritt besprechen wir, dass z. B. bei einer konstanten Windstärke 5 der Kapitän gerufen werden muss und welcher Kurs gesegelt werden muss. Die Nacht erlebt jeder von uns eigentlich anders. Niklas träumt vor sich hin. Behält jedoch die vorbeifahrenden Bote zum Glück gut im Auge. Elmar kontrolliert die Segel, sodass wir in die richtige Richtung segeln und träumt auch. Und Diana macht Yoga, sofern dies möglich ist und liest. Unabhängig voneinander genießen wir jedoch auch von dem prächtigen Sternenhimmel und den Sternschnuppen, die jede Nacht zahlreich vom Himmel fallen. Jeder von uns hat eine Schicht von 2h und kann dann 4h schlafen. An die Nachschicht haben wir uns jedoch noch nicht gewöhnen können. Wir sind alle drei ziemlich geschafft und nutzen den Tag, um abwechselnd wieder ein kleine Schläfchen zu machen.Bienvenue Marocco
Voordat we de beslissing nemen wat ons volgende doel is, zeilen we nog iets zuidelijker om de overtocht naar Marokko of Madeira korter te maken. Op 29 september komen we na 60 zeemijlen aan in Sesimbra. Daar liggen we samen met de boot Traumtänzer voor anker bij het strand. Ook hier wordt de rubberboot gereed gemaakt zodat we aan land kunnen. Nadat Diana op Isla Ciest bij het naderen van het strand in het water gevallen was en de trofee van de Miss Wet T-shirt contest heeft kunnen bemachtigen, moeten we ook hier goed opletten. De zee sloeg met hoge golven op het strand. Omdat we op televisie de wedstrijden van het bobsleeën altijd volgen, hadden we de afspraak gemaakt om dezelfde startprocedure in te zetten. Lupita was stuurvrouw, dan Diana en Elmar en als laatst Niklas. Alleen wie sprong niet op tijd? De kapitein! En zo miste Niklas zijn inzet en viel in het water. Deze keer ging dus de trofee aan Niklas. Om onze spieren een beetje op pijl te houden, hielden we een badminton wedstrijd op het strand. Niklas was te sterk voor de oudjes. In de tussentijd zocht Lupita het strand af naar kwallen. Op het einde had ze 25 prachtexemplaren met haar stokje opgepikt. Na 2 nachten verlaten we dit kleine stadje en zeilen we verder naar Sines. De eerste nacht liggen we ook weer op anker. Omdat sterke wind wordt verwacht, zoeken we een veilig plek in de haven. We leren weer Duitse zeilers kennen, Panta Rhei. Samen met hun en de bemanning van de Traumtänzer genieten we van een flinke borrel en het wordt laat voordat we naar bed gaan. Alleen de krakende touwen laten ons niet echt tot rust komen. Sines is een saai stadje en zo brengen we de dagen door om te fietsen, veel school te doen en de boot weer op orde te brengen. We wachten totdat de storm voorbij is.De wind wordt goed in de gaten gehouden en zo beslissen we op 7 oktober naar Marokko te zeilen. 3m hoge golven verwachten ons buiten en deze zijn helaas best onrustig, geen lange Atlantische golven. We hebben de volgenden 2 dagen wel genoeg wind en komen goed vooruit. En zo meren we op 9 oktober om twee uur aan op het Afrikaanse continent. We moeten 4 uur op de man wachten die onze papieren controleert. De ambtenaar is vriendelijk en heet ons welkom in Marokko. De douane komt niet eens aan boord. Ze groeten ons vriendelijk vanaf de kant. Voordat deze instanties allemaal langst zijn geweest, mag je het haventerrein niet verlaten.De volgende ochtend gaan we naar Casablanca. We hadden van een ander Nederlandse boot gehoord dat de treinverbinding best goed was. En zo gebruiken we het openbaar vervoer om naar de stad te komen. De trein lijkt helemaal luxe in tegenstelling to wat we vanuit het raam buiten te zien krijgen. Veel armoede, krottenwijken, ingestorte huizen (maar wel allemaal voorzien van een satellietschotel) en bergen afval vormen het landschapsbeeld. Na aankomst verkennen we de stad te voet. Het regent veel en zo presenteert zich Casablanca als grijs muisje. De traditionele bazaar en een prachtige moskee worden bezocht. Alleen mochten we niet naar binnen…er was avondgebed. We verlaten de stad met gemengde gevoelens. De mensen zijn heel vriendelijk en men wordt niet in elke winkel getrokken om iets te kopen. Alleen de armoede en de stank weerspiegelt ons een ander Marokko. We zullen een auto voor de komende dagen huren en hopen dat we dan een andere indruk krijgen van dit land.Wij zijn gevraagd om te vertellen hoe onze dagen/nachten aan boord eruit zien. Graag delen we onze belevenissen van deze relatief korte trip. Een standaardprocedure voor overdag is er niet. Elke dag of nacht verloopt anders. Voordat een nachtdienst begint, eten we met z’n allen een stevige maaltijd. Lupita gaat daarna naar bed. De zeilen worden kleiner gemaakt. Dit met het vooruitzicht dat de wind misschien zal aantrekken in de nacht. Met z’n drieën bespreken we bijvoorbeeld dat bij een constante windkracht 5 de kapitein naar boven gehaald moet worden om de zeilvoering te controleren en welke koers we deze nacht moeten varen. De nacht beleeft iedereen anders. Niklas droomt en houdt wel de voorbijvarende boten goed in de gaten. Elmar controleert de zeilen, de koers en droomt daarna ook voor zich uit. Diana doet aan yoga als het mogelijk is en leest. Maar onafhankelijk van elkaar genieten we ook van een prachtige sterrenhemel en de vallende sterren die in veelvoud aan de hemel vallen. Iedereen van ons houdt 2 uur wacht en kan dan 4 uur slapen. Aan de nachtwacht zijn we nog steeds niet echt gewend. Wij zijn alle drie best moe en gaan overdag afwisselend naar beneden voor een klein slaapje.
Abonneren op:
Posts (Atom)