De afgelopen week zijn we, nadat we Diane en Michiel in
Stavanger hebben afgezet, verder afgezakt naar het zuiden. Vanaf Stavanger zijn
we naar het eiland Roth gevaren. Dit eiland ligt in zee vlak voor de kust bij
Stavanger. Het is een gemoedelijk eiland waar we lekker met de surfplank rond
hebben kunnen varen en over de rotspartijen hebben gelopen. Meer is er niet te
doen, want het is er vrij rustig.
Nadat we hier een dag hebben gelegen zijn we na een
overnachting in Egersund naar een idylisch baaitje gevaren. Je ziet de inham
vanaf zee niet omdat de doorgang maar een meter of 10 breed is. Hier hebben we
wat mooie foto’s van de boot kunnen schieten. We hebben die nacht heerlijk
geslapen, omdat er absoluut geen deining staat.
Na die heerlijke nacht zijn we naar Flekkefjord gevaren.
Flekkefjord is een wat groter dorp en daar was op dat moment precies kermis. We
moesten even omschakelen en wennen aan alle rumoer, omdat we net in alle stilte
in een baai hadden gelegen. In het dorp waren allerlei typisch Noorse optredens
te zien en kermis vond Lupita natuurlijk fantastisch.
Vanaf Flekkefjord zijn we vertrokken naar Farsund en
hebben we de kaap bij Lista gerond. Het schijnt dat hier een aardig zeetje kan
staan, maar er stond weinig wind dus we hadden niets te klagen. Farsund is een
wat grotere stad met een strandje. ’s Middags zijn we dus even naar het strand
geweest en daar stond een hele hoge duikplank van 12 meter. Uiteraard hebben we
die even uitgeprobeerd.
Eergister hebben we de kaap bij Lindesnes gerond en op
dit moment liggen we in Mandal. Ook die kaap moet je ruim ronden als er wat
meer wind staat. Dat hebben we maar gedaan, want we hadden toch aardig wat wind
(windkracht 6). Tussen de rotsen door laverend kwamen we met een noodvaart op
Mandal af stuiven. Mandal is een redelijke stad en er is hier best veel te
doen. Gisteravond hebben we even naar een bandje zitten kijken. Vandaag hebben
we een heerlijke dag op het strand gehad. We zijn dus helemaal uitgerust en
zijn klaar om morgen de zee op te gaan. Het plan is om naar Vlieland te varen.
De kans is alleen aardig groot dat de wind naar zuidwest gaat draaien en dan
moeten we misschien uitwijken naar Denemarken. We shall see…
Onze positie
Ja hoor het is gelukt! We zijn 74 uur en 318 mijlen
verder. Het was best een pittige tocht. De wind kon vanuit het niets behoorlijk
aantrekken tot windkracht 8. Na de eerste onstuimige nacht met bliksem op de
achtergrond vroeg ik Diaan of we niet beter naar Denemarken konden gaan. Maar
die was net lekker ingeslingerd en was haar zeeziekte kwijt dus die wilde
doorgaan. Iedereen heeft het echt fantastisch gedaan en we zijn wel toe aan een
glaasje champagne! 
Vrijdagochtend heb ik de mannen met een huurauto naar het
vliegveld gebracht. Nadat ik ze daar had afgezet, ben ik nog een stukje verder
gereden tot ik bij een mooi strand kwam. Daar heb ik een heerlijk stuk gewandeld
om de tijd te doden. Diane en Michiel kwamen namelijk vroeg in de middag op het
vliegveld aan. Samen met Diane en Michiel ben ik wat boodschappen gedaan en hebben
we heerlijk eten gehaald. ’s Avonds heb ik weer de auto gepakt om Diana, Niklas
en Lupita op te halen, het gezin is weer compleet.
Zaterdag zijn we op ons gemak richting het Lysefjord
gevaren. We hadden weinig wind dus alles op de motor gevaren. Op zich wel goed,
want op deze manier kan iedereen rustig inslingeren en in het fjord heb je ook
kans op valwinden. Onderweg zijn we even gestopt bij de Preikestolen. Toch wel
heel bijzonder om met je eigen boot onder aan een steile rotspartij van 600
meter hoog te liggen. We hebben het Lysefjord helemaal uitgevaren tot aan
Lysebotn. Dit is het eind van het fjord en vanaf hier kan je de bergen op naar
een ingeklemde steen op 1000 meter hoogte, de Kjeragbolten.
Zondag zijn we begonnen aan deze klim. Gedurende deze
tocht ga je 3 bergen op en neer en leg je 10 kilometer af dus dat is aardig
pittig. Ergens op het laatste stuk stonden we opeens in de sneeuw. Het uitzicht
is echt prachtig en uiteraard moet je na een zware tocht toch even op die steen
staan. De held van de dag was, zonder twijfel, Lupita. Als je 6 bent en met hulp van je grote broer zo'n tocht kan afleggen dan ben je een bikkel.
Na 82 uur zeilen kwamen we 15 juli rond 16:00 aan in
Egersund. Het laatste stuk kregen we nog even een aardige windkracht 6 die
gelukkig uit de goede richting kwam. We zeilde zo het fjord bij Egersund binnen
en was even aardig opletten voor alle rotsen. Nadat we vast lagen hebben we met
z’n vieren gelijk goed geproost op een mooie overtocht. Het was een lekkere
zeiltocht en als crew vormen we een super team.
De volgende dag zijn we wat boodschappen gaan doen en
zijn op ons gemak door het fjord richting zee gevaren. Wat een prachtige omgeving
hier. Van bruggen heb je hier geen last, want je vaart overal onderdoor. Dat zouden ze in Nederland ook moeten doen. Het doel was om alvast een stuk richting Stavanger te varen en dan ergens
een haven in te duiken. Helaas was er weinig wind en kwamen we niet heel veel
verder noordelijk. Die nacht hebben we op het anker in een haventje gelegen. 
Inmiddels liggen we
in Stavanger vlakbij het oliemuseum. De zeiltocht hier naar toe was vooral met
veel regen en harde wind die later op de dag af nam. Op dit moment schijnt hier
de zon en je merkt dat het hier in het noorden veel langer licht blijft. Pas
tegen 23:30 wordt het hier schemerig. We gaan zo nog even een goede
afscheidsborrel drinken, want morgen vliegen de mannen naar huis en komt de “vakantiecrew”.
